Katolicki ekumenizm

Wśród wierzących inaczej
Ekumenizm wymaga uznania podmiotowości drugiej strony i rezygnacji z poczucia własnego uprzywilejowania. To wyznacza rangę zmian soborowych, ale i skalę wyzwań stojących przed Kościołem i katolikami.
Ekumeniczne dni modlitwy w Asyżu, na które przybyli przedstawiciele 31 wyznań chrześcijańskich i 11 innych religii, 24 stycznia 2002 r.
Eric Vandeville/Gamma/Getty Images

Ekumeniczne dni modlitwy w Asyżu, na które przybyli przedstawiciele 31 wyznań chrześcijańskich i 11 innych religii, 24 stycznia 2002 r.

Radykalizm zmiany. Ekumenizm (z gr. oikumene – zamieszkana ziemia, dążenie do przywrócenia pierwotnej jedności pomiędzy rozlicznymi wyznaniami chrześcijańskimi) i dialog, a zwłaszcza dialog międzyreligijny, to pojęcia przez wieki obce Kościołowi rzymskokatolickiemu. Podkreślanie własnej wyższości wobec innych wyznań chrześcijańskich i wcale nieskrywana pogarda wobec innych religii to wyznaczniki tej instytucji mniej więcej od IV w. (kiedy chrześcijaństwo za sprawą cesarza Konstantyna stało się główną religią w Cesarstwie Rzymskim) aż do Soboru Watykańskiego II.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj