11 cichociemnych: najważniejsze fakty
„Bałem się dekonspiracji mych angielskich ciuchów”
Krótkie biogramy 11 innych cichociemnych obrazujące różnorodność losów i dróg życiowych żołnierzy AK.
Trening z zabijania nożem. Szkocja, 1940 r.
Popperfoto/Getty Images

Trening z zabijania nożem. Szkocja, 1940 r.

Mjr Teodor Cetys

„Wiking”, „Sław”, „Sławek”

17 lipca 1944 r. w Wilnie podczas spotkania z dowódcą 3. Frontu Białoruskiego gen. Iwanem Czerniachowskim specjalna grupa operacyjna NKWD aresztowała płk. Aleksandra Krzyżanowskiego, „Wilka”. Dowódcy Okręgu Wileńskiego AK towarzyszył jego szef sztabu mjr Cetys, który w trakcie szamotaniny zdążył sięgnąć po pistolet. Jednak – jak wspominał – uznał, że zastrzelenie Czerniachowskiego nie przysłużyłoby się sprawie polskiej.

Teodor Cetys urodził się w 1908 r. w Warszawie. Po ukończeniu szkoły kolejowej i krótkim epizodzie pracy w Warszawskiej Fabryce Parowozów w 1928 r. zdecydował się na karierę wojskową. Walczył w kampanii wrześniowej, a po kapitulacji przez Węgry dotarł do Francji, gdzie w Wojsku Polskim dowodził szkolną kompanią saperów. Ewakuowany do Wielkiej Brytanii skończył tam Wyższą Szkołę Wojenną i jako porucznik dyplomowany został przydzielony do Oddziału III (Operacyjnego) Sztabu Naczelnego Wodza.

Do Polski skoczył w nocy z 8 na 9 kwietnia 1942 r. w ramach operacji Cravat. Od dowódcy AK uzyskał przydział do Okręgu Wileńskiego, gdzie zgodnie ze specjalnością został szefem Oddziału III sztabu okręgu, a jednocześnie zastępcą szefa sztabu Komendy Okręgu. Już jako major na początku czerwca 1944 r. stanął na czele Sztabu Polowego połączonych oddziałów okręgów wileńskiego i nowogródzkiego.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj