Podręczny słowniczek pojęć
Muhammad Ali, pasza Egiptu; portret Dawida Wilkiego, XIX w.
Lebrecht Music & Arts

Muhammad Ali, pasza Egiptu; portret Dawida Wilkiego, XIX w.

Alfabet turecki – oparty na alfabecie łacińskim, wprowadzony w 1928 r. na miejsce alfabetu arabskiego. Dodano w nim litery nieznane w innych alfabetach, jak ğı (i bez kropki), literom c, j, y nadano inną wymowę, zaś çş przejęto z innych alfabetów. Liczy więc 28 liter: a, b, c, ç, d, e, f, g, ğ, ı, i, j, k, l, m, n, o, ö, p, r, s, ş, t, u, ü, v, y, z.

Wymowa:

c jak pol. dż, koca (wielki), wym. kodża;

ç jak pol. cz, çocuk (dziecko) – czodżuk;

ğ w otoczeniu samogłosek a, ı, o, u nie wymiawia się, porzedzająca lub następująca samogłoska nieco się wydłuża, dağ (góra) – dâ;

w otoczeniu samogłosek e, i, ö, ü wymawia się jak j, değnek (kij) – dejnek;

ı jak pol. y, kapı (drzwi) – kapy;

j jak pol. ż, proje (projekt) – proże;

l w otoczeniu samogłosek e, i, ö, ü, przed â, u wymawia się jak pol. l, el (ręka) – el;

w otoczeniu samogłosek a, ı, o, u wymawia się jak pol.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj