Dzieje Uzbeków
Grób Tamerlana i język Czagataja
Wojska carskie forsują Amu-darię w 1873 r.; obraz Mikołaja Karazina z 1889 r.
Pictures From History/AKG

Wojska carskie forsują Amu-darię w 1873 r.; obraz Mikołaja Karazina z 1889 r.

Naród czagatajski. W czerwcu 1916 r. Europa spływała krwią. Pod Verdun w Lotaryngii trwała bezprecedensowa wielomiesięczna rzeź, ciężkie walki toczyły się też pod Asiago w północnych Włoszech oraz w Galicji, gdzie właśnie rozpoczęła się ofensywa Brusiłowa. W tym samym czasie w Lozannie w Szwajcarii miało miejsce dość nietypowe wydarzenie: trzecia konferencja narodowościowa zorganizowana przez Union des Nationalités. Organizacja ta, w której czołową rolę odgrywał litewski emigrant Juozas Gabrys, stawiała sobie za cel wspieranie prawa do samostanowienia mniejszych i słabiej znanych narodów, które same nie miały środków, by przebić się do światowej opinii publicznej. Ostatniego dnia konferencji głos zabrał młody Bucharczyk studiujący w Stambule – Mukimiddin Bekdżon. Żądał, by Rosja zwróciła Emiratowi Buchary terytoria zagarnięte w drugiej połowie XIX w. Swoich postulatów nie wysuwał jednak w imieniu władcy czy też ludu Buchary, lecz narodu czagatajskiego. Według Bekdżona miał on zamieszkiwać ziemie rosyjskiego Turkiestanu, Chanatu Chiwy i Emiratu Buchary. Obecni na sali delegaci musieli czuć się trochę zagubieni – najprawdopodobniej nigdy wcześniej nie słyszeli o żadnym takim narodzie. I nigdy potem. O co więc chodziło Mukimiddinowi Bekdżonowi?

 Czagataidzi i Timurydzi. Czagataj był drugim synem Czyngis-chana.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj