Powojenne uzbrojenie wojsk lotniczych
Niebiescy po wojnie
Podstawowe uzbrojenie lotnictwa, polskiej produkcji, po wojnie.
Kabina pilotów samolotu patrolowego Marynarki Wojennej PZL M-28 Bryza w trakcie lotu treningowego, 2009 r.
Maciej Wolański/Forum

Kabina pilotów samolotu patrolowego Marynarki Wojennej PZL M-28 Bryza w trakcie lotu treningowego, 2009 r.

Rekomendacje. Także w przypadku lotnictwa wszystko po zakończeniu drugiej wojny światowej trzeba było zaczynać od początku. W pierwszych latach w środowisku dominował pogląd, że należy w szybkim tempie utworzyć lotnictwo wojskowe i cywilne. Konstruktorzy, zaczynając od prostych konstrukcji szkolnych i turystycznych, powinni z czasem podejmować się budowy samolotów komunikacyjnych i bojowych.

5 marca 1947 r. została podpisana umowa między rządami Polski i ZSRR o dostawach do Polski na kredyt uzbrojenia i sprzętu wojskowego w latach 1947–49. Na jej podstawie kupiono myśliwce Jak-9P, szturmowce Ił-10 i bombowce Tu-2. Została ona zrealizowana z rocznym opóźnieniem.

W tym samym miesiącu w Centralnym Urzędzie Planowania (CUP) zorganizowano spotkanie poświęcone potrzebom lotnictwa cywilnego i wojskowego. W jego wyniku Komisji Technicznej Lotnictwa CUP w okresie Planu Odbudowy Gospodarczej (1947–49) rekomendowano zbudowanie: samolotu szkolnego 2-miejscowego z silnikiem 60 KM, szkolno-treningowego 2-miejscowego z silnikiem 120 KM, komunikacyjnego 4-miejscowego z silnikiem 160 KM i komunikacyjnego 8–10-miejscowego, z możliwością wykorzystania do zadań transportowych i sanitarnych, z 2 silnikami 500 KM. Ponadto zdecydowano o budowie silników z odnowionej licencji firmy Walter (65–160 KM).

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj