Próby zjednoczenia Europy przez Imperium Karolingów

Karolińska monarchia założycielska
W otoczeniu Karola Wielkiego zrodziła się wizja połączenia elementów chrześcijańskich, rzymskich i frankijskich. Pozwalało to spoić w jedną całość różne wątki tradycji licznych społeczności zamieszkujących zachodnią część kontynentu po upadku – i na gruzach – Rzymu.
Karol nadzorujący budowę pałacu w Akwizgranie, ilustracja z XV w.
Getty Images

Karol nadzorujący budowę pałacu w Akwizgranie, ilustracja z XV w.

Wtargnięcie barbarzyńców. W V w. wtargnięcie barbarzyńców w granice imperium rzymskiego doprowadziło do załamania się w jego zachodniej części starego cesarskiego porządku. W Brytanii, którą legiony opuściły już w 407 r., rzymskie struktury władzy zostały szybko zastąpione przez nowo powstające celtyckie, a później germańskie organizmy polityczne. W Galii osiedleni w początkach V w. w charakterze rzymskich sprzymierzeńców Wizygoci, mający bronić cesarstwa przed wdzierającymi się na jego terytorium innymi grupami barbarzyńców, stopniowo podporządkowywali sobie obszary położone na południe od Loary, a następnie rozciągnęli swoją władzę na Hiszpanię.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj