Sukcesorzy Bizancjum

Drugi i Trzeci Rzym
Ideę uniwersalizmu wschodniego od imperium Romajów (Bizancjum) przejęło imperium Romanowów. Pobrzmiewa ona echem w retoryce dyskursu politycznego we współczesnej Rosji.
Chrzest Konstantyna Wielkiego, cesarza rzymskiego (306–337), do którego dziedzictwa odwoływano się w Nowym Rzymie nad Bosforem, watykański fresk uczniów Rafaela z XVI w.
Getty Images

Chrzest Konstantyna Wielkiego, cesarza rzymskiego (306–337), do którego dziedzictwa odwoływano się w Nowym Rzymie nad Bosforem, watykański fresk uczniów Rafaela z XVI w.

Teologia polityczna Nowego Rzymu. Bizantyńska koncepcja władztwa światowego, stanowiąca fundament politycznego myślenia mieszkańców cesarstwa wschodniego w jego tysiącletnich dziejach, sięga swymi korzeniami epoki Konstantyna Wielkiego (cesarz rzymski 306–337 r., święty Kościoła prawosławnego) – rzeczywistego fundatora Nowego Rzymu nad brzegami Bosforu. Program ów nawiązywał w oczywisty sposób do wypracowanej na potrzeby imperatora nowej teologii politycznej, harmonijnie łączącej tradycję rzymską (romanitas) i chrześcijańską (christianitas).

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj