Stan szlachecki w Polsce XVIII - wiecznej
„Namiętne przywiązanie do posiadłości”
Polskie społeczeństwo szlacheckie XVIII stulecia.
„Polonez pod gołym niebem”, obraz Kornelego Szlegela z XIX w.
Polona

„Polonez pod gołym niebem”, obraz Kornelego Szlegela z XIX w.

Stan szlachecki. Społeczeństwo Rzeczpospolitej, w które stopniowo w połowie XVIII w. wchodził dorastający Tadeusz Kościuszko, było przede wszystkim stanowe. Każdy z czterech stanów (duchowieństwo, szlachta, mieszczanie, chłopi) miał odrębny status prawny, inne obowiązki wobec państwa i inny zakres udziału w życiu publicznym. Ton nadawała szlachta. To ona stanowiła naród w sensie politycznym. Cieszyła się licznymi przywilejami prawnymi, ekonomicznymi i politycznymi uzyskanymi od czasów średniowiecza. O ile wcześniej mogła – przy pomocy sejmu, sejmików i systemu sądownictwa – faktycznie współrządzić państwem wraz z królem, to w połowie XVIII w., przy stopniowej utracie suwerenności przez państwo, była w stanie je skutecznie paraliżować.

Pod koniec XVIII w. stan szlachecki stanowił ok. 8 proc. społeczeństwa, zaś wśród ludności narodowości polskiej współczynnik ów wzrasta do 16 proc.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj