Dynastie starożytnych Indii
Złoty wiek
Kamieniami milowymi dziejów starożytnych Indii są epoki panowania rodzimych dynastii Maurjów i Guptów oraz króla Harszy.
Nanda w orszaku, ilustracja do purany „Bhagawata”, XVIII w.
Alamy

Nanda w orszaku, ilustracja do purany „Bhagawata”, XVIII w.

Po przybyciu Ariów. Co najmniej kilka wieków zajęło utrwalanie się pozycji aryjskich przybyszów, którzy jako lud nomadyczny karczowali lasy i nad brzegami rzek zakładali niewielkie osady, stopniowo przystosowując się do osiadłego trybu życia. Podporządkowywali swojej władzy coraz rozleglejsze tereny, tworzyli na nich struktury administracyjne i powoli stawali się władcami małych aryjskich księstewek. Wraz ze wzrostem znaczenia poszczególnych organizmów państwowych dochodziło do rywalizacji pomiędzy ich władcami.

Państwo Bharatów i bitwa dziesięciu królów. W wyniku walk powstała silna monarchia Bharatów (Bharatwarsza). Z „Rigwedy” dowiadujemy się o „bitwie dziesięciu królów” nad rzeką Rawi ok. XIV w. p.n.e. Stoczył ją Sudas, władca Bharatów, ze sprzymierzonymi klanami pod wodzą Puru. Zwyciężyli Bharatowie, co zapewniło im panowanie nad większością obszaru Indii Północnych przez kolejnych kilka wieków. Rozwój państwa spowodował zmianę struktur osadniczych, dając początek miastom, a także uzasadniał potrzebę istnienia silnego przywódcy mającego zwierzchność nad całością terytorium (idea suzerena).

Arjawarta. Na przełomie VII/VI w. p.n.e. terytorium między Himalajami na północy a górami Windhja na południu oraz między Morzem Arabskim na zachodzie a Zatoką Bengalską na wschodzie, zamieszkane przez liczne szczepy i plemiona, zaczęto określać ogólnym terminem Arjawarta (kraj Ariów). Istniały tam wielorakie formy sprawowania władzy oraz organizmy państwowe o różnym poziomie organizacji.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj