Taniec bharatanatjam
Popularny indyjski taniec wyrósł ze świątynnego rytuału Indii Południowych.
Współczesna tancerka bharatanatjam
Getty Images

Współczesna tancerka bharatanatjam

Taniec świątynny. Bharatanatjam można tłumaczyć jako taniec Indii (Bharata) lub taniec opisany przez Bharatę, mitycznego autora encyklopedii teatrologicznej „Natja Śastra” (ok. IV–VI w. n.e.). Do początku lat 30. XX w. był znany jako sadir nać, spektakl/taniec solo, lub dasijattam, świątynny taniec niewolnicy boga (dewa) dasi.

Taniec świątynny był prekursorem wielu form tańca kultywowanego w Indiach Południowych. Dewadasi, po poślubieniu boga danej świątyni, była przyjmowana do świątynnej społeczności. Nie wolno było jej wyjść za mąż, jednak mogła wchodzić w związki z patronami świątyni lub królami. Taniec i ciało dewadasi były poświęcone bogu. Wierzono, że rytuał jej tańca równoważył przeciwstawne siły: płodności, życia i pomyślności oraz zniszczenia, śmierci i niepomyślności. Największą sławą i uznaniem dewadasi cieszyły się za panowania Ćolów, od IX do XII w.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj