Hinduskie państwo Widźajanagara
Ostatni bastion hinduizmu
Gdy Północ dostała się w ręce sułtanów, na drawidyjskim Południu subkontynentu osiągało potęgę państwo Widźajanagara.
Ganeśa, bóg obfitości i pomyślności, scena z drawidyjskiej świątyni Minakszi w Maduraju, z przełomu XVI i XVII w.
Hemis

Ganeśa, bóg obfitości i pomyślności, scena z drawidyjskiej świątyni Minakszi w Maduraju, z przełomu XVI i XVII w.

Starożytna epoka sangam. Zanim Indie Południowe zostały opanowane przez szybko rosnące w siłę imperium Widźajanagara (XIV w.), na terenach drawidyjskich subkontynentu władało kilka znaczących dynastii. Pierwsze informacje na temat starożytnych królestw Południa przekazuje literatura tamilska z tzw. okresu sangam. Nazwa ta, oznaczająca w języku tamilskim zgromadzenie, stowarzyszenie, pochodzi od akademii literackich działających pod patronatem władców dynastii Pandja w okresie między I a II w. Plemienne królestwa Ćolów, Pandjów i Ćerów stanowiły triadę najważniejszych państw tej epoki. Położone były na obszarze nazywanym Tamilagam (kraj Tamilów), obejmującym tereny dzisiejszego Tamilnadu, Kerali oraz południowej części stanów Andhra Pradeś i Karnataka. Prawdopodobnie władza w państwach była dzielona pomiędzy wielu członków rządzącego klanu. Taka rodzinna forma sprawowania rządów dominowała przede wszystkim w królestwie Ćerów, położonym na zachodnim wybrzeżu Indii Południowych (stan Kerala). W państwach Ćolów i Pandjów, na południowo-wschodnim wybrzeżu subkontynentu, najprawdopodobniej pozycja monarchy była nieco mocniejsza. Przykładem silnego władcy jest postać króla Ćolów o imieniu Karikala. Ok. 190 r. władca pokonał połączone siły Pandjów i Ćerów. Czyny Karikali nawet tysiąc lat później były przywoływane przez przyszłych królów dynastii Ćola jako przykład wspaniałości starożytnych monarchów.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj