Dzieje Niepodległych Indii
Indusi na swoim
Terytoria niepodległych Indii i Pakistanu rozdzielono według kryterium religijnego. Teraz należało zbudować państwa. Historia Republiki Indii potoczyła się pod znakiem kilku wyrazistych osobowości.
Ruch drogowy w dzisiejszym Nowym Delhi
Reuters

Ruch drogowy w dzisiejszym Nowym Delhi

Konsolidacja państwa. 15 sierpnia 1947 r. Dźawaharlal Nehru w swoim słynnym przemówieniu w Czerwonym Forcie w Delhi proklamował niepodległość Indii. Jednym z najważniejszych zadań nowego państwa była konsolidacja terytorium, które objęło obszary pod zwierzchnictwem brytyjskim, a także tzw. państwa książęce (princely states). Wiedziano, że Pakistan obejmie terytoria zamieszkane w większości przez muzułmanów, zaś księstwa przyłączą się do Indii lub do Pakistanu.

Granice z Pakistanem w Pańdźabie i Bengalu były jasne, jednakże w przypadku niektórych księstw zastosowano rozmaite środki nacisku, a w Hajdarabadzie i Dźunagadhu musiała interweniować indyjska armia, aby dokonać przyłączenia. Najbardziej problematyczne okazało się księstwo Dźammu i Kaśmiru, gdzie lokalny władca próbował grać na niepodległość, lecz do jego kraju przeniknęli bojownicy z Pakistanu. Zmusiło go to do ubiegania się o pomoc w Nowym Delhi (stolicy Republiki Indii; jest ona praktycznie dzielnicą Delhi mającego status narodowego terytorium stołecznego), które jednak zażądało, by przyłączył księstwo do Indii, co uczynił. Wybuchła pierwsza wojna indyjsko-pakistańska, zakończona rozejmem w 1949 r. i ustaleniem linii wstrzymania ognia (ceasefire line) pomiędzy oboma państwami.

Ostatnim etapem było przyłączenie kolonii francuskich i portugalskich, przede wszystkim największej posiadłości w Goa.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj