Wojna trzydziestoletnia
Ogólnoeuropejska, trzydziestoletnia
Krwawy, militarny konflikt religijny stał się potężnym katalizatorem zmian w dyplomacji, wojskowości i administracji.
Pobór rekrutów, grafika Jacques’a Callota z 1633 r.
Alamy

Pobór rekrutów, grafika Jacques’a Callota z 1633 r.

Etapy wojny. Zaczęło się od wyrzucenia z okien praskiego ratusza namiestników ultrakatolickiego króla Czech Ferdynanda Habsburga. Dokonana rękoma protestantów tzw. defenestracja praska (23 maja 1618 r.) zapoczątkowała łańcuch wydarzeń, który doprowadził do ogólnoeuropejskiej wojny, nazwanej 30-letnią.

Na długo przed rozpoczęciem działań zbrojnych podziały między katolikami a protestantami doprowadziły do uformowania się wewnątrz Rzeszy dwóch zasadniczo wrogich bloków polityczno-wyznaniowych: Unii Protestanckiej i Ligi Katolickiej. Ewangelicy coraz wyraźniej liczyli na protekcję i pomoc obcą: angielską, niderlandzką czy szwedzką. Katolicy z kolei nie ograniczali się do opieki cesarza, ale szukali oparcia w Hiszpanii i Rzymie. Aby uporządkować wydarzenia kolejnych trzydziestu lat, w historiografii przyjął się podział wojny na cztery okresy: czesko-palatynacki (1618–24), duński (1625–29), szwedzki (1630–35) oraz francusko-szwedzki (1636–48).

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj