Synod Kościoła luterańskiego, większością ponad 2/3 głosów, dał im taką możliwość, wprowadzając jednakże klauzulę sumienia, w myśl której kapłani przeciwni gejowskim małżeństwom nie będą musieli celebrować obrządku, zastąpią ich inni.
Po majowej ustawie parlamentu (Riksdagu), określającej małżeństwo jako „neutralny płciowo” związek dwóch osób, Kościół musiał albo dostosować się do tej regulacji, albo zrezygnować z przysługującego mu nadal prawa udzielania ślubów (taką ewentualność też rozważano). Kościół od lat błogosławił homoseksualne pary w podobnej do ślubu ceremonii przed ołtarzem; wielu pastorów, z biskupami włącznie, żyło w zalegalizowanych związkach partnerskich (dających wcześniej podobne jak w małżeństwach uprawnienia cywilnoprawne).