Św. Jan z Dukli - patron niejednoznaczny
Grom na bisurmanów
Jan z Dukli – pobożny bernardyn, pustelnik, kaznodzieja, patron Polski i Litwy, święty Kościoła rzymskokatolickiego. Ale właściwie dlaczego Patron 2014 r.?
Źródełko pod kaplicą św. Jana z Dukli w Trzcianie.
Stanislaw Szydlo/Wikipedia

Źródełko pod kaplicą św. Jana z Dukli w Trzcianie.

Powodem, dla którego Sejm ogłosił św. Jana (ur. ok. 1414 r. w Dukli, zm. 29 września 1484 r. we Lwowie) Patronem Roku, ma być 600-lecie jego urodzin, a zwłaszcza „zasługi świętego dla naszego kraju”. Tak piszą autorzy poselskiego wniosku w tej sprawie. Ale data jest przybliżona, a zasługi – z obecnej perspektywy – niejednoznaczne. Chyba że oprzemy się wyłącznie na przekazie hagiograficznym w patriotycznej oprawie, mieszającym skąpe wiadomości z legendą.

W istocie o życiu i dziele Jana z Dukli – pustelnika, zakonnika i kaznodziei – wiadomo mało. Jeśli coś zwraca tu szczególną uwagę, to uporczywość utrzymywania się jego kultu. Trwał przez wieki, przyciągał możnych i maluczkich, królów i innowierców, i w końcu doprowadził do ogłoszenia Jana z Dukli patronem Polski i jego kanonizacji.

Ale na te kościelne zaszczyty musiał czekać długo. Błogosławionym ogłosił go papież Klemens XII w 1733 r., czyli dopiero u schyłku Rzeczpospolitej Obojga Narodów, patronem Polski i Litwy – w 1739 r., ponad 250 lat po śmierci. Z kanonizacją Kościół czekał z górą 500 lat, mimo że Stolicę Świętą prosili o nią jeszcze w XVIII w. biskupi polscy i królowie August III (1754 r.) i Stanisław August (1764 r.). Ale Polska upadła, a pod rządami zaborców, zwłaszcza Habsburgów epoki józefińskiej, którzy likwidowali niezależność Kościoła, sprawa Jana spadła z wokandy.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj