Zwycięstwo i klęska plemienia Dakota
Ostatnia walka Custera
Starcie nad Little Bighorn było największym i zarazem ostatnim zwycięstwem północno­amerykańskich Indian w walce z armią USA.
Bitwa pod Little Bighorn na ilustracji z epoki
Library of Congress/Wikipedia

Bitwa pod Little Bighorn na ilustracji z epoki

W 1874 r. ppłk George Armstrong Custer poprowadził żołnierzy 7. Regimentu Kawalerii w ekspedycji do Gór Czarnych, znajdujących się na zachodnim skraju Wielkiego Rezerwatu Siuksów (Dakotów). Ta demonstracja siły oburzyła Indian, gdyż stanowiła złamanie traktatu w Laramie (1868 r.), gwarantującego im nienaruszalność ich ostatnich terenów łowieckich w Kraju rzeki Powder. Co więcej, uważali oni Góry Czarne za ziemię świętą. Ekspedycja Custera miała m.in. potwierdzić legendy o pokładach złota w tych górach. Gdy okazało się to prawdą, ruszyli tam poszukiwacze, niezatrzymywani, mimo zobowiązań rządu USA, przez armię strzegącą granicy. Wkrótce powstały pierwsze nielegalne osiedla, miasta Custer i słynące z bezprawia Deadwood.

Administracja prezydenta Ulyssesa Granta, przymykająca oczy na nielegalne osadnictwo, miała dwa cele. Odkrycie nowych złóż złota mogło napędzić zmagającą się z kryzysem finansowym amerykańską gospodarkę. Ważniejsze jednak było zepchnięcie Indian z terenów pomiędzy dwiema liniami kolejowymi, Union Pacific i Northern Pacific, by zrobić miejsce pod osadnictwo białych farmerów. Rozwiązanie to wspierało wielu wpływowych wojskowych, np. gen. Philip Sheridan, zwierzchnik Custera, zwolennik siłowej rozprawy z Indianami.

Większość plemienia Dakota zamieszkiwała w rezerwacie, gdzie administracja rządowa usiłowała przekonać Indian do osiadłego trybu życia.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj