Od tego się zaczęło. Przypominamy 21 postulatów Solidarności z Sierpnia ’80
Tablice z 21 postulatami Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego umieszczone na budynku portierni przy Bramie nr 2 Stoczni Gdańskiej im. Lenina
Wikipedia

Tablice z 21 postulatami Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego umieszczone na budynku portierni przy Bramie nr 2 Stoczni Gdańskiej im. Lenina

Kategoria represji za przekonania była mglista, gdyż obok tak ewidentnych, jak wyżej opisane, były to różne szykany w miejscu pracy, nauki, zamieszkania, blokowanie awansów, pozbawianie nagród, nieprzyznawanie paszportów, nieprzydzielanie mieszkań itd.

5 Podać w środkach masowego przekazu informację o utworzeniu Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego oraz publikować jego żądania.

Ad 5. Cenzurowane media miały zakaz informowania o strajkach, które zresztą najpierw nazywano „nieuzasadnionymi przerwami w pracy”.

6 Podjąć realne działania mające na celu wyprowadzenie kraju z sytuacji kryzysowej poprzez:

a) podanie do publicznej wiadomości pełnej informacji o sytuacji społeczno-gospodarczej,

b) umożliwienie wszystkim środowiskom i warstwom społecznym uczestniczenie w dyskusji nad programem reform.

Ad 6. Społeczeństwo nie ufało władzy, która rozwinęła szeroko tzw. propagandę sukcesu: wszystko było przedstawiane jako wspaniały efekt rozumnego centralnego planowania i kierownictwa partyjno-rządowego. W tym celu fałszowano sprawozdawczość, manipulowano wskaźnikami itd. Tymczasem codzienność sprowadzała się do braków rynkowych, systemu kartek zaopatrzeniowych, kolejek po wszystko, przedpłat na mieszkania, samochody, bezwartościowej złotówki i szarej strefy walutowej itd.

7 Wypłacić wszystkim pracownikom biorącym udział w strajku wynagrodzenie za okres strajku – jak za urlop wypoczynkowy, z funduszu CRZZ.

8 Podnieść zasadnicze uposażenie każdego pracownika o 2000 zł na miesiąc, jako rekompensatę dotychczasowego wzrostu cen.

9 Zagwarantować automatyczny wzrost płac równolegle do wzrostu cen i spadku wartości pieniądza.

Ad 7, 8 i 9. To echo poprzednich strajków, które miały charakter głównie ekonomiczny i były reakcją na podwyżki cen. Tzw. indeksacja płac (dodatek drożyźniany) stała się potem przedmiotem zażartych sporów ekonomistów, także związanych z Solidarnością. Nie było w oficjalnym języku pojęcia inflacji. Raczej mało kto rozumiał, że jeśli złotówka nie ma pokrycia w towarze, to traci na znaczeniu, więc w sytuacji niedoborów rynkowych podwyżki płac sprowadzały się do drukowania bezwartościowego pieniądza. Postulaty egalitarne były jednak popularne, tym bardziej że kuł w oczy względny dobrobyt ludzi ustawionych („ci u żłobu mają co jeść”).

10 Realizować pełne zaopatrzenie rynku wewnętrznego w artykuły żywnościowe, a eksportować tylko nadwyżki.

Ad 10. Desperacja ludzi zmęczonych codzienną walką o byt (dóbr się wówczas nie kupowało, dobra się zdobywało, wystało, załatwiło, w cenie był ten, kto miał dojścia) nie sprzyjała myśleniu ekonomicznemu (absurdalnej socjalistycznej ekonomii uprawianej w skali państwa towarzyszyła niewiedza ekonomiczna ludzi urodzonych i wychowanych w takim otoczeniu).

11 Znieść ceny komercyjne oraz sprzedaż za dewizy w tzw. eksporcie wewnętrznym.

Ad 11. Obok sklepów z cenami urzędowymi na towary, których na ladach po prostu nie było, istniały – w ramach eksperymentu handlowego – sklepy z towarami po tzw. cenach komercyjnych (czyli znacznie wyższych). Wystarczyło mieć pieniądze...

Teksty historyczne

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj