Znamy skład rządu PiS. Oto nowi ministrowie
Komitet Polityczny PiS zatwierdził i ogłosił, którzy politycy staną na czele poszczególnych resortów. Przedstawiamy sylwetki nowych ministrów – ich życiorysy i przebieg kariery politycznej.

Premier: Beata Szydło

.
Kacper Pempel/Reuters/Forum

.

Rocznik 1963. Studiowała etnografię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. – Etnografia w latach 80. jako jeden z nielicznych kierunków była wtedy wolna. Tam spotkałam ludzi, którzy nauczyli mnie myślećopowiadała POLITYCE. W latach 1989–1995 była doktorantką na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ. Ma za sobą studia podyplomowe dla menedżerów kultury w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie oraz zarządzanie samorządem terytorialnym w Unii Europejskiej (Akademia Ekonomiczna w Krakowie). W latach 1987-1995 pracowała jako asystent w Krakowie, następnie kierowała działem merytorycznym w Libiąskim Centrum Kultury w Libiążu. W 1998 r. objęła stanowisko burmistrza gminy Brzeszcze, które zajmowała do 2005 r. Przez tych osiem lat była zresztą najmłodszym w województwie małopolskim burmistrzem.

W 2005 r. wstąpiła do Prawa i Sprawiedliwości i z listy tej partii została wybrana do Sejmu z najlepszym (lepszym nawet od „jedynki” na partyjnej liście, Pawła Kowala) wynikiem w okręgu chrzanowskim (14 tys. głosów). Odnowiła mandat też w wyborach w 2007 i 2011 r. (najlepszy wynik w okręgu chrzanowskim – 43 tys. głosów). W 2010 r., po tragicznej śmierci Aleksandry Natalli-Świat, zajęła stanowisko wiceszefa komisji finansów i wiceszefa partii. Cztery lata później zastąpiła Stanisława Kostrzewskiego na stanowisku skarbnika PiS.

Po wskazaniu Andrzeja Dudy na kandydata PiS w wyborach prezydenckich w 2015 r. zaczęła kierować jego kampanią. W czerwcu tego roku Jarosław Kaczyński wyznaczył ją jako ewentualną kandydatkę PiS na premiera po wyborach parlamentarnych. Tę kandydaturę w październiku zatwierdził zarząd krajowy PiS, a teraz komitet polityczny partii tę decyzję przypieczętował. – To jest zgodna wola naszych wyborców, wola partii i pozwolę sobie dodać, że także prezydenta RP – tłumaczył Jarosław Kaczyński podczas zwołanej na 9 listopada konferencji prasowej.

Czytaj także:
» Beata Szydło wspiera Andrzeja Dudę
» Jakim premierem będzie Beata Szydło?

Wicepremier, szef Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego: prof. Piotr Gliński

.
Facebook

.

Rocznik 1954. Studiował w Instytucie Nauk Ekonomicznych oraz w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1984 r. na podstawie pracy „Ekonomiczne uwarunkowania stylu życia. Rodziny miejskie w Polsce w latach siedemdziesiątych” uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych. Habilitował się w 1997 r., w 2008 r. otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Wielokrotnie przebywał na stażach zagranicznych, prowadził wykłady na uczelniach europejskich. W pracy naukowej specjalizuje się w badaniu ruchów społecznych, socjologii kultury i społeczeństwa obywatelskiego. W 1986 r. współorganizował sekcję prognozowania społecznego Polskiego Towarzystwa Socjologicznego. W drugiej połowie lat 90. działał w Wyborczej Koalicji Liderów Ekologicznych, z jej ramienia kandydował bez powodzenia w wyborach parlamentarnych w 1997 r., wówczas z list Unii Wolności. Był członkiem tej partii w latach 1998–2000. W 2003 r. brał udział w tworzeniu partii Zieloni 2004, do której jednak ostatecznie nie przystąpił.

W 2010 r. prezydent Lech Kaczyński powołał go na członka Narodowej Rady Rozwoju. W październiku 2012 r. Jarosław Kaczyński zapowiedział zgłoszenie kandydatury Glińskiego na „technicznego premiera” wraz z wnioskiem o konstruktywne wotum nieufności wobec rządu Donalda Tuska. Wniosek złożono w lutym 2013 r., ale Sejm go odrzucił. Piotr Gliński kontynuował współpracę z partią Kaczyńskiego, w lutym 2014 r. stanął na czele nowo powołanej rady programowej PiS. Blisko rok później Piotr Gliński został członkiem tej partii.

Gliński był też członkiem komitetu naukowego II i III Konferencji Smoleńskiej z lat 2013–2014, zajmującej się wyjaśnianiem przyczyn katastrofy samolotu Tu-154 z 10 kwietnia 2010 r. W ostatnich wyborach parlamentarnych z powodzeniem kandydował do Sejmu w okręgu łódzkim z pierwszego miejsca na liście PiS.

Czytaj także:
» Pierwszy tydzień premiera PiS

Wicepremier, szef Ministerstwa Rozwoju: Mateusz Morawiecki

.
mat. pr.

.

Rocznik 1968. Syn Kornela Morawieckiego. Studiował historię na Uniwersytecie Wrocławskim, później Business Administration na Politechnice Wrocławskiej i Central Connecticut State University. Uzyskał też dyplom MBA na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu.

Od 1986 r. publikował pod pseudonimami w prasie podziemnej. W latach 80. kilkakrotnie pobity z powodów politycznych, represjonowany również wzywaniami na przesłuchania, zatrzymaniami i rewizjami w mieszkaniu. Działał w założonej przez ojca Solidarności Walczącej i Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W latach 1992–1995 pracował jako menedżer, odpowiadał za marketing i finanse w przedsiębiorstwach konsultingowych i wydawniczych. W 1998 r. został zastępcą dyrektora Departamentu Negocjacji Akcesyjnych w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. Należał też do zespołu ministerialnego negocjującego warunki przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Współpracę z Bakiem Zachodnim rozpoczął w 1998 r. W 2007 r. objął stanowisko prezesa zarządu tej instytucji. Od 2010 r. zasiadał zaś w Radzie Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku.

Wicepremier, szef Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa wyższego: Jarosław Gowin

.
Krzysztof Burski/Newspix.pl

.

Rocznik 1961. Studiował historię filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim, ma też tytuł doktora (uzyskany w Instytucje Studiów Politycznych PAN; praca doktorska dotyczyła Kościoła w latach 1989–1999). Przez lata związany ze Społecznym Instytutem Wydawniczym ZNAK, wieloletni redaktor naczelny miesięcznika „Znak”. W latach 90. był związany ze środowiskami konserwatywnego ugrupowania Forum Prawicy Demokratycznej, Unii Demokratycznej, później Unii Wolności.

Jego kariera przy Wiejskiej zaczęła się 10 lat temu – najpierw został senatorem Platformy Obywatelskiej, a dwa lata później posłem. W 2011 r. wszedł do rządu Donalda Tuska jako minister sprawiedliwości. Wówczas zarzucano mu, że objął urząd, choć nie ma wykształcenia prawniczego, premier uznał to jednak za atut. Tak pisała o nim wówczas Janina Paradowska: „Dziś o Jarosławie Gowinie coraz częściej mówi się »minister gawędziarz«, zwłaszcza gdy idzie o rozwiązywanie problemów wymiaru sprawiedliwości”. Chodziło głównie o to, że wiele zapowiadał, a niewiele zdziałał. Z resortem pożegnał się 2013 r. – bo otwarcie krytykował rządy Donalda Tuska. Z ówczesnym przewodniczącym PO w tym samym roku przegrał walkę o fotel szefa partii, odszedł z jej szeregów i rozpoczął budowę własnego ugrupowania, partii Polska Razem. W 2014 r. w wywiadzie dla „Polska The Times” mówił: „Jestem zwierzęciem mięsożernym. Chciałbym jeszcze kiedyś być członkiem rządu. To fascynujące doświadczenie, bo naprawdę można zrobić dużo dobrego. Bo realna władza w Polsce, czyli to »mięso« polityki, jest w rękach rządu”.

W wyborach parlamentarnych w 2015 r. startował z ostatniego miejsca na liście PiS w okręgu krakowskim i po raz trzeci zdobył mandat poselski. W czasie kampanii wyborczej po wypowiedziach Antoniego Macierewicza pojawiły się spekulacje, że to on miałby objąć stanowisko ministra obrony. Beata Szydło, żeby uspokoić sceptyków, ogłosiła, że „najbardziej prawdopodobnym” kandydatem na to stanowisko jest jednak Jarosław Gowin. Tuż po wyborach nazwisko Macierewicza wróciło. Gowin bronił go w mediach: „To jest człowiek o pięknej biografii, szalenie odważny. Podjął się czegoś takiego jak likwidacja WSI, z pewnością ze świadomością, że naraża życie”.

Czytaj także:
» Rozmowa z Jarosławem Gowinem
» Jarosław Gowin jako minister sprawiedliwości
» Kim jest Jarosław Gowin?

Ważne w kraju

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj