Czym zaskakuje najnowszy film Tarantino?
Ten wstrętny wuj Tom
W swym najnowszym filmie „Django” Quentin Tarantino wymierza sprawiedliwość białym osadnikom, kolonizatorom Dzikiego Zachodu w podobny sposób co w „Bękartach wojny” nazistom.
Jamie Foxx w tytułowej roli.
materiały prasowe

Jamie Foxx w tytułowej roli.

Ci wspaniali, nieokrzesani kowboje, romantyczni hodowcy bydła, dzielni traperzy, pracowici rolnicy, niezmordowani plantatorzy zmagający się z siłami natury, przekupni stróże prawa i frapujący złoczyńcy zostali wrzuceni w „Django” do jednego worka. Utożsamieni ze zdegenerowaną bandą ograniczonych umysłowo rasistów w kapturach Ku-Klux-Klanu, którzy traktują swoich czarnych niewolników zgodnie z biblijnym zaleceniem „niechaj wszystkie zwierzęta się was boją”. Czyli mniej więcej tak jak hitlerowcy Żydów.

Tarantino nie szczędzi drastycznych szczegółów, abyśmy od początku nabrali przekonania, że całe Południe, a kto wie może i nawet Ameryka sprzed wojny secesyjnej (akcja filmu rozgrywa się w 1858 r. w Teksasie na dwa lata przed jej wybuchem) była czymś w rodzaju otwartego obozu koncentracyjnego dla czarnych, w którym średniowieczne tortury, upokorzenia i gwałty należały do porządku dziennego. Większość scen, o ile nie wszystkie, przypominają, jakiego rodzaju bestialstw kilka pokoleń białych pogromców Dzikiego Zachodu się dopuszczało. Obcinanie genitaliów, szczucie psami, które rozszarpują żywcem, wypalanie hańbiących znaków na skórze, biczowanie, walki Mandingo (zmuszanie do pojedynków zapaśniczych na śmierć i życie) to pierwsze z brzegu przykłady, skromny wycinek szerokiej panoramy zbrodni obciążających sumienie białego człowieka.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną