Recenzja filmu: "Ulzhan", reż. Volker Schlöndorff

Ulzhan
Stare dobre wendersowskie motywy
materiały prasowe

Gdyby ktoś spóźnił się na czołówkę dziejącego się w kazachskich stepach dramatu Volkera Schlöndorffa „Ulzhan”, pomyślałby, że ogląda kolejny film Wima Wendersa. Powiedzmy, taki przeniesiony w regiony środkowej Azji sequel „Paryż, Teksas”.

Mamy tu kult dzikich przestrzeni i niedostępnej przyrody. Wędrówkę nieszczęsnego Europejczyka (Francuza) przemierzającego na piechotę, a potem konno dziesiątki kilometrów pustkowia w celu samozatracenia.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną