Recenzja filmu: „Ja, Godard”, reż. Michel Hazanavicius

Wolfgang Amadeusz Godard
Po trwającym nieprzerwanie pół wieku nieznośnym balsamowaniu Godarda niczym lewicowego świętego, wreszcie ktoś odważył się pokazać prawdę.
Louis Garrel jako poddany filmowemu odbrązowieniu Jean-Luc Godard
Film Point Group/materiały prasowe

Louis Garrel jako poddany filmowemu odbrązowieniu Jean-Luc Godard

Film Michela Hazanaviciusa („Artysta”) o Jean-Lucu Godardzie, legendarnym ojcu francuskiej nowej fali, najodważniejszym eksperymentatorze i erudycie europejskiego kina, jest prześmiewczą komedią. Co dla fanów reżysera może okazać się barierą nie do pokonania. To jadowity, lecz także podlany ciepłym humorem pamflet na radykalizację ideologiczną mistrza, która miała miejsce po premierze źle przyjętej „Chinki” w 1967 r. Wtedy też 37-letni autor „Do utraty tchu” nawiązał romans z nastoletnią aktorką i przyszłą pisarką Anne Wiazemsky (zmarłą cztery miesiące temu wnuczką Françoisa Mauriaca, której wspomnienia posłużyły za kanwę scenariusza), zakończony ich nieudanym małżeństwem.

Ja, Godard (Le Redoutable), reż. Michel Hazanavicius, prod. Francja, 102 min

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną