Recenzja filmu: „Kształt wody (The Shape of Water)”, reż. Guillermo del Toro

Połączenie wodnolądowe
Film łączy tanie chwyty z filmów klasy B z poważnym romansem, jest również próbą powiedzenia czegoś poważnego o funkcjonowaniu poza akceptacją społeczną.
Sally Hawkins (Elisa) i Octavia Spencer (Zelda) w filmie Guillermo del Toro
Imperial Cinepix/materiały prasowe

Sally Hawkins (Elisa) i Octavia Spencer (Zelda) w filmie Guillermo del Toro

Lata 60., Elisa (Sally Hawkins) pracuje jako sprzątaczka w tajnej bazie wojskowej w Baltimore. A jest to męcząco powtarzalne zajęcie, bo – jak mawia jej koleżanka Zelda (Octavia Spencer) – największe umysły tego kraju nadal nie są w stanie nie sikać po kafelkach. Jednak przerwy na lunch Elisa, która jest niema, spędza, już słuchając muzyki i dzieląc się jajkami na twardo z przetrzymywanym w bazie, złapanym przez Amerykanów, rzecznym potworem z Ameryki Południowej (Doug Jones w pełnej charakteryzacji z niebieskobrunatnych łusek, błon i skrzeli). Zakochuje się w nim i chce go wypuścić z akwarium, zanim brutalny agent rządowy Strickland (Michael Shannon) zabije człowieka-rybę w trakcie doświadczeń naukowych mających zapewnić Amerykanom jakąś kolejną przewagę nad Sowietami.

Kształt wody (The Shape of Water), reż. Guillermo del Toro, prod. USA, 123 min

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną