Recenzja książki: Zyta Oryszyn, "Ocalenie Atlantydy"
Głos z podziemia
Zyta Oryszyn debiutowała, mając za męża sławnego Edwarda Stachurę, jednak jej pisarstwo nie zdradza związków z heroicznym „życiopisaniem” polskiego bitnika.
materiały prasowe

Chodzą słuchy, że kiedy poecie pociąg obciął cztery palce, ofiarna żona szykowała swoje do podziału. Jako pisarka nie epatuje oddaniem. Próbuje metody wyrażania napięć pomiędzy „krajobrazem wewnętrznym”, najintymniejszymi sferami a rzeczywistością dziejową. Cechująca Oryszyn niezłomność dochodzi do głosu w latach 80., kiedy wycofuje się ze swoimi książkami do podziemia, z którego wychodzi dopiero dziś. Pomieszczona w tym tomie „Madam Franken­sztajn” to zjawiskowa, surowa proza ujawniająca kontrast plastycznego dziewczęcego umysłu z nędzą stalinowskiej Polski. Autorka pisze o beznadziei w sposób emocjonujący, zaskakując czarnym humorem, a nic tu nie jest obliczone na efekt. Podobnie wygląda sytuacja w „Ocaleniu Atlantydy”.

Autorka opisuje sceny rodzajowe z podziemia dosłownego, czyli ze schronu, dalej powojenne formuły zakonspirowania w życiu ciułanym, docierając do podziemia opozycyjnego. I wciąż w ukryciu, ciągła ziemianka! Wynalazkiem autorskim jest czuła odmiana ironii. Dystans odsłania dziewicze stany, na których zasadza się czystej próby niesamowitość. Przesiedleni Słowianie tracą ojcowiznę, żeby odpowiedni kawałek odebrać przesiedlonym Germanom, a u wszystkich ta sama babcia. Mamy tu dziecięce halucynacje po opium podczas bombardowania, koncepcję komunizmu jako odwrotności solipsyzmu (znikasz, kiedy cię widać). Tę książkę należałoby długo kontemplować – autorka poświęciła jej połowę życia.

 

Zyta Oryszyn, Ocalenie Atlantydy, Świat Książki, Warszawa 2012, s. 272

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj