Recenzja książki: Dawid Grosman, „Księga gramatyki intymnej”

Houdini z Jerozolimy
Wspaniały obraz chłopięcego dojrzewania bez mitologizacji, za to ze świetnie oddanym sposobem myślenia nastolatka.
materiały prasowe

W 1989 r. Dawid Grosman opublikował wybitną powieść „Patrz pod: Miłość”. Dwa lata później ukazała się jego kolejna znakomita książka „Księga gramatyki intymnej”, która wreszcie trafia do polskiego czytelnika. Aż trudno uwierzyć, że Grosman był w stanie w odstępie ledwie dwóch lat napisać dwie tak świetne powieści z dziecięcymi bohaterami w roli głównej. Owszem, dużo je łączy – znajdziemy w nich szczyptę realizmu magicznego, holocaustowe tło, chłopców jako protagonistów, fascynację piłką nożną, wreszcie obie są czymś na kształt Bildungsroman.

Choć Grosman w „Księdze” tworzy opowieść na poły baśniową (nieprzypadkowa obecność magika Houdiniego), to znajdujemy tutaj przede wszystkim wspaniały obraz chłopięcego dojrzewania bez mitologizacji, za to ze świetnie oddanym sposobem myślenia nastolatka.

Dawid Grosman, Księga gramatyki intymnej, przeł. Regina Gromacka, Świat Książki, Warszawa 2015, s. 526

Książka do kupienia w sklepie internetowym Polityki.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną