Recenzja książki: Virginia Woolf, „Eseje wybrane”
Najnudniejsza książka świata
Dzieło uwodzi – nie tylko szerokim wachlarzem tematyki, ale przede wszystkim osobowością pisarki, której przenikliwość, dystans i poczucie humoru sprawiają, że do książki będziemy wracać wielokrotnie.
materiały prasowe

Czytanie stało się dzisiaj tak łatwe, że powracanie do (…) zagmatwanych zdań jest jak wybieranie się do miasta na grzbiecie ponurego i upartego osła, a nie pociągiem elektrycznym” – zdanie z otwierającego eseje Virginii Woolf „Czytania” brzmi jak zapowiedź i ostrzeżenie zarazem. Bo istotnie, teksty wybrane przez Magdę Heydel i Romę Sendykę będą wymagały skupionego podążania za tokiem myślowym Virginii Woolf, która w jednej linijce tekstu potrafi przejść od zmysłowego dotyku palców po grzbietach książek do wyobrażeń niezwykle oddalonych od świata fizycznego, np. genealogii poetyckiej czy świata idei. Nagroda za skupienie i cierpliwość będzie jednak ogromna. Autorka „Pani Dalloway” pisze o znanym nam poczuciu, nad którym jednak nie zastanawiamy się na co dzień: o niedostępności niedalekiej już nawet przeszłości, o tym, jak bardzo nasza wyobraźnia jest ograniczona, jak bardzo nie potrafimy być kimś innym niż tym, kim jesteśmy.

Virginia Woolf, Eseje wybrane, wybór M. Heydel i R. Sendyka, przeł. M. Heydel, Karakter, Kraków 2015, s. 492

Książka do kupienia w sklepie internetowym Polityki.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną