Recenzja książki: Elizabeth Strout, „Mam na imię Lucy”
Jestem tylko pisarką
Opowieść o więzach rodzinnych, które odkrywa się dopiero, kiedy się rozpadają.
materiały prasowe

Znakomity miniserial „Olive Kitteridge” na podstawie nagrodzonej Pulitzerem powieści Elizabeth Strout rozbudził wielkie nadzieje. Najnowsza powieść Strout „Mam na imię Lucy” spełnia je, chociaż jest zupełnie inna, nie ma w niej tego chłodu, niemal okrucieństwa w portretowaniu bohaterki. To opowieść o życiu pewnej nowojorskiej pisarki, niezwykła, bo złożona z odprysków. Nie dowiadujemy się właściwie, co dokładnie się działo w rodzinie Burtonów. Wiemy tylko, że Lucy wyrosła w upokarzającej biedzie i tą nędzą była przez całe dzieciństwo naznaczona – śmierdziała, grzebała w śmietnikach, mieszkała w garażu. Obrywała od rodziców, a kiedyś przypadkiem zamknęli ją na wiele godzin w furgonetce z wężem w środku. Ale zamiast oskarżania matki bohaterka po latach chciałaby z nią o swoim dzieciństwie po prostu porozmawiać.

Elizabeth Strout, Mam na imię Lucy, przeł. Bohdan Maliborski, Wielka Litera, Warszawa 2016, s. 206

Książka do kupienia w sklepie internetowym Polityki.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną