Recenzja książki: Paweł Dunin-Wąsowicz, „Żoliborski przewodnik literacki”

Żoliborz literacki
Mnóstwo tu ciekawostek, erudycyjnych komentarzy, ale to, co najważniejsze, mieści się właśnie na styku fikcji i niefikcji.
materiały prasowe

Autor i wydawca tej książki w jednej osobie wyjaśnia na początku, że jej „tematem (…) nie jest prawda o pisarzach, tylko ich zmyślenia o prawdziwym Żoliborzu, co z niego i czemu najbardziej wydawało się warte przekazania w literaturze”. Znów, jak w kilku poprzednich dokonaniach pisarskich Pawła Dunina-Wąsowicza, mamy do czynienia z bardzo szczególnym potraktowaniem sztuki słowa. Jest to mianowicie baczne przyglądanie się nieoczywistym relacjom między zmyśleniem a rzeczywistością. Żoliborz bywa tu nie tylko literackim miejscem akcji, nie tylko nawet, jak w poezji lirycznej, pejzażowym refleksem stanu ducha, ale też rozmaicie interpretowanym, zależnie od tego, kto i w jaki sposób opowiada, zbiorem faktów. Historycznych, społecznych, politycznych…

Paweł Dunin-Wąsowicz, Żoliborski przewodnik literacki, Lampa i Iskra Boża, Warszawa 2017, s. 176

Książka do kupienia w sklepie internetowym Polityki.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj