Recenzja książki: Julia Hartwig, Jasne niejasne

Pochwała jasności
Najbardziej wyraziste są w tej książce wiersze religijne.

Gdyby Czesław Miłosz był kobietą, pisałby jak Julia Hartwig. Jej nowy tom „Jasne niejasne” jest realizacją postulatu prostoty i odpowiedzialności za słowo, wyrażonego przez noblistę w „Traktacie poetyckim”. Łączy ich rozkochanie w świecie, zmysłowość, głód doczesnego piękna. Hartwig obce są jednak manichejskie dylematy; duch i materia, Bóg oraz natura przenikają się w jej wierszach i dopełniają wzajemnie. Poetka nie tylko akceptuje, ale wręcz afirmuje starość.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną