Recenzja płyty: Agata Zubel, Marcin Grabosz, "Poems"

Nieoperowa Agata Zubel
Bez cienia operowości i nadmiernego wibrowania

Po znakomitej monograficznej płycie kompozytorskiej laureatki Paszportu „Polityki” (Cascando, CD Accord 2009) ten sam wydawca przedstawia kompozytorkę-śpiewaczkę w innym niż własne dzieła repertuarze, pozostając jednak przy XX w., to jest bowiem najważniejsze emploi artystki. Utworom Aarona Coplanda („Twelve Poems of Emily Dickinson”), Albana Berga („Sieben Frühe Lieder”) i Pawła Szymańskiego (Drei Lieder nach Trakl) idealnie odpowiada właśnie taki sposób śpiewania: bez cienia operowości i nadmiernego wibrowania, oparty na emocjach naturalnie wyrażanych.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną