Recenzja płyty: L.U.C., "PyyKyCyKyTyPff"

L.U.C. wypełnia lukę
Ten album to tylko i wyłącznie głos, a autor wpisał się w bogatą tradycję polskiego beatboxingu.
materiały prasowe

Najbardziej kolorowa postać polskiego hip-hopu po nagrodach (nasz Paszport) i rozgłosie związanym z historyczną płytą „39/89” ucieka do przodu. Najnowszy album to tylko i wyłącznie głos, a autor wpisał się w bogatą tradycję polskiego beatboxingu, czyli udawania głosem partii poszczególnych instrumentów. Mamy świetnych adeptów tej sztuki (TikTak, Zgas), ale nie doczekaliśmy się dotąd tak spójnej płyty w tym stylu – i tę lukę wypełnia tym razem L.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną