Recenzja płyty: James Blake, „Overgrown”

Przerósł samego siebie
Wielka płyta.
materiały prasowe

Przepis jest teoretycznie prosty. Wyjąć z muzyki tanecznej natrętny, potężny bęben basowy, potem obniżyć jej tempo, zachowując jednak mocny bas i elektroniczny charakter. A wreszcie zbudować z tych składników piosenki. Własny głos potraktować jako kolejny instrument, modulując jego brzmienie – ale nie po efekciarsku, jak w hitach Rihanny, tylko tak, żeby brzmiał bardziej emocjonalnie (przy czym punkt wyjścia to styl śpiewania przypominający Antony’ego). Nikomu jednak to balansowanie między kulturą klubową a starą sztuką piosenki nie udało się dotąd tak dobrze jak temu angielskiemu wokaliście i producentowi.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną