Recenzja płyty: Hey, „Błysk”

Hej okej
Na krótkiej, zwięzłej i mocnej płycie trudno się natknąć na ślad słabizny.
materiały prasowe

Raz na dekadę można by oczekiwać od grupy Hey pozytywnego wstrząsu. Ten z lat 90. zaowocował spolszczeniem ówczesnej estetyki rockowej. Ten po roku 2000 przyniósł mocne poszerzenie palety brzmień i dojrzałość liryczną. „Błysk” niby oferuje znów lekki zwrot w stronę gitar i rockowej dynamiki, ale to żadna rewolucja. Zaoferowanie okładki w czterech kolorach do wyboru i czterech różnych kolejności utworów to też nie pomysł na wstrząs. Ale krytykować zespół grający od lat na rzadko utrzymywanym poziomie jest trudniej, niż się wydaje.

Hey, Błysk, Kayax

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną