Agnieszka Drotkiewicz
Choć wciąż bardzo młoda, to im starsza, tym lepsza

Ur. 1981. Ukończyła stosunki międzykulturowe oraz kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Opublikowała powieści „Paris London Dachau” (2004), „Dla mnie to samo” (2006) i „Teraz” (2009). Jest także współautorką dwóch zbiorów rozmów: „Głośniej! Rozmowy z pisarkami” (2006) oraz „Teoria trutnia i inne” (2009). Stale współpracuje z magazynem literackim „Lampa”. Publikuje m.in. w „Dwutygodniku” i „Wysokich Obcasach”. W 2006 r. otrzymała stypendium Willi Decjusza w Krakowie, w 2009 r. Literarische Colloquium w Berlinie. Jest kuratorką cyklu spotkań literackich „Daleko od Wichrowych Wzgórz” w Teatrze Dramatycznym w Warszawie.

***

Nominujący o Agnieszce Drotkiewicz:

Jej styl i literacki charakter pisma umacnia się i dookreśla. Życie warszawskiej „dziewczyny od liter”, biedującej „na kabackim wertepie”, staje się dla czytelnika losem bohatera naszych czasów. Człowiek dziewczyna „po rewolucji feministycznej”, ale po gombrowiczowsku starą panną podszyta, z mozołem buduje gmach własnej tożsamości na lotnych piaskach literatury. Suma tych uwarunkowań produkuje migreny, a te z kolei owocują widzeniem na wskroś i wisielczym humorem.
Kazimiera Szczuka

W swojej trzeciej książce Drotkiewicz odnalazła wreszcie swój własny język, a w międzyczasie dała się poznać jako utalentowana autorka krótkich form (antologie „Babskie gadanie”, „Dziewczyńskie bajki na dobranoc”, „Projekt mężczyzna”). Choć wciąż bardzo młoda, to im starsza, tym lepsza.
Marta Mizuro

 

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj