Muzyka poważna. Nominowani: Marcin Świątkiewicz
Marcin Świątkiewicz
Jest zwolennikiem sztuki totalnej, jaką była muzyka baroku, gdy kompozytorzy wykonywali własne utwory z dużym udziałem improwizacji.
Marcin Świątkiewicz
Leszek Zych/Polityka

Marcin Świątkiewicz

„Kreuje muzykę jako żywą tkankę, wielowarstwową i śpiewną, naturalnie ruchliwą, pozwalającą słuchaczowi całkowicie zapomnieć o mechaniczności, z jaką nader często kojarzy się klawesyn” – tak tłumaczy nominację Jakub Puchalski.

Marcin Świątkiewicz urodził się w 1984 r. w Katowicach. Studiował grę na klawesynie i kompozycję w Królewskim Konserwatorium w Hadze oraz w katowickiej Akademii Muzycznej, gdzie obecnie wykłada, a w czerwcu 2014 r. obronił doktorat. Był finalistą Międzynarodowego Konkursu im. G.Ph. Telemanna w Magdeburgu (2007 r.) oraz I Międzynarodowego Konkursu Klawesynowego im. A. Wołkońskiego w Moskwie (2010 r.), a także stypendystą Ministra Kultury („Młoda Polska”), Marszałka Województwa Śląskiego i Rządu Holenderskiego (Huygens).

Gra na różnych typach klawesynów i klawikordów, a także na historycznych fortepianach i organach. Jest zwolennikiem sztuki totalnej, jaką była muzyka baroku, gdy kompozytorzy wykonywali własne utwory z dużym udziałem improwizacji. Szczególnie ceniony jest za wykonywanie partii basso continuo w dziełach barokowych, i to nie tylko przez zespoły polskie, jak Capella Cracoviensis, Arte dei Suonatori czy {oh!} Orkiestra Historyczna, ale też światowych artystów: regularnie współpracuje z brytyjską skrzypaczką Rachel Podger i jej zespołem Brecon Baroque oraz ze skrzypkiem włoskim Enrico Onofrim i jego orkiestrą Divino Sospiro. „Nie mieliśmy dotąd klawesynisty, który z takim impetem zaistniałby w europejskim świecie muzyki dawnej” – zwraca uwagę Jacek Hawryluk.

Świątkiewicz występował już nie tylko w Europie, ale także w obu Amerykach i Azji. W bieżącym roku entuzjastycznie przyjęty został podwójny album ze wszystkimi koncertami klawiszowymi Johanna Gottfrieda Müthela, ostatniego ucznia Johanna Sebastiana Bacha, które solista gra z Arte dei Suonatori (szwedzka wytwórnia BIS); album otrzymał m.in. Diapason d’Or. Na jesieni ukazały się niemieckie koncerty barokowe z {oh!} Orkiestrą Historyczną (DUX), Sonaty różańcowe Bibera z Rachel Podger i innymi muzykami (Channel Classics) i utwory Telemanna z Pamelą Thorby (Linn Records). W przyszłym roku ukaże się jego druga, całkowicie solowa płyta „Cromatica” (pierwszą, „Musikalische Vielerley” z barokową niemiecką muzyką klawiszową, wydało w 2008 r. Radio Katowice), a także m.in. „Die Kunst der Fuge” Bacha z Rachel Podger i Brecon Baroque.

***

Oni nominowali:

Anna S. Dębowska („Gazeta Wyborcza”, „Beethoven Magazine”), Jacek Hawryluk (Polskie Radio Dwójka, „Gazeta Wyborcza”), Robert Kamyk (TVP Kultura), Dorota Kozińska („Muzyka w Mieście”, „Teatr”), Jacek Marczyński („Rzeczpospolita”), Monika Pasiecznik („Odra”), Jakub Puchalski („Tygodnik Powszechny”), Adam Rozlach (Polskie Radio Jedynka), Adam Suprynowicz (Polskie Radio Dwójka), Marlena Wieczorek (Meakultura.pl).

***

Ponadto zgłoszeni zostali:

Bassem Akiki (dyrygent), Tymoteusz Bies (pianista), Adam Ciepliński (klarnecista), Jakub Chrenowicz (dyrygent), Krzysztof Cybulski (kompozytor), Aleksander Dębicz (pianista), Marzena Diakun (dyrygentka), Marta Dramowicz-Wojtacka (dyrygentka), Szymon Komasa (baryton), Natalia Kozłowska-Baińska (reżyserka operowa), Karol Kozłowski (tenor), Sławomir Kupczak (kompozytor), Rafał Łuc (akordeonista), Szymon Nehring (pianista), Marcin Stańczyk (kompozytor), Stanisław Suchora (menedżer), Jagoda Szmytka (kompozytorka), Małgorzata Walentynowicz (pianistka), Joanna Woś (sopranistka).

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj