Recenzja spektaklu: "Idiota", reż. Grzegorz Bral

Hamburger z Dostojewskiego
Zaczęło się od wielkich zapowiedzi, castingów i prac laboratoryjnych, a skończyło na teatralnopodobnym hamburgerze.
Gra toczy się o najwyższe stawki: duszę, zbawienie; reżyser wprowadza na scenę głębokie metafory... rodem z cyrku
Jacek Domiński/Reporter

Gra toczy się o najwyższe stawki: duszę, zbawienie; reżyser wprowadza na scenę głębokie metafory... rodem z cyrku

A początek zapowiadał spektakl może nie odkrywczy – raczej typową dostojewszczyznę z ciężką „duchową” rozmową Rogożyna i Myszkina z martwą Nastazją Filipowną w tle – ale przynajmniej porządnie zrobiony. Im jednak dalej, tym gorzej. W kolejnych scenach reżyser skupia się na postaci Nastazji. Problem w tym, że musimy uwierzyć na słowo, że jest ona postacią magnetyczną, wewnętrznie skomplikowaną, cierpiącą i prowokującą cierpienie, szaloną, nieobliczalną, świętą i dziwką jednocześnie. Grająca ją aktorka całą tę burzę uczuć oddaje za pomocą dwóch chwytów: erotycznych pląsów i niewyraźnego wygłaszania kwestii.

Żeby nie było wątpliwości, że to jednak Dostojewski, a więc w grę wchodzą rozbuchane emocje, gra toczy się o najwyższe stawki: duszę, zbawienie; reżyser wprowadza na scenę głębokie metafory… rodem z cyrku. A to pojawi się gruby, półnagi facet, który ni stąd, ni zowąd strzela z bata albo rzuca w Nastazję nożami, a to artyści wniosą płonące pochodnie albo przespacerują się z maskami głowami koni…

Do tego półnaga, ślizgająca się w rozlanej na scenie kałuży dziewczyna. Żenujące i prymitywne. Zaczęło się od wielkich zapowiedzi, castingów i prac laboratoryjnych pod wodzą znanego twórcy teatru alternatywnego – opartego na pracy i prawdzie, a skończyło na teatralnopodobnym hamburgerze.

Fiodor Dostojewski, Idiota, reż. Grzegorz Bral, Teatr Studio w Warszawie

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj