Recenzja spektaklu: „Medea”, reż. Dorota Kędzierzawska
Dzieci Medei
Eurypides opowiedziany językiem ośmiolatków – dwóch synów Medei i Jazona.
Jan Rogaliński i Adam Tomaszewski w rolach synów Medei i Jazona.
Jacek Domiński/Reporter

Jan Rogaliński i Adam Tomaszewski w rolach synów Medei i Jazona.

Australijskie autorki pracowały nad tekstem sztuki razem z dziećmi, które improwizowały, bawiły się i opowiadały mityczną historię własnymi słowami. Powstało dziełko może nie szalenie odkrywcze, ale świeże i w interesujący sposób odwracające perspektywę. Dramat porzuconej przez męża kobiety, która zabija własne dzieci w akcie zemsty na mężu, ale też chcąc je ochronić przed złem świata, oglądamy oczami dzieci.

Cały godzinny spektakl opiera się na nich – zamknięte w swoim pokoju bawią się, wygłupiają i kłócą, jednocześnie czujnie wyłapując strzępki informacji dochodzących ze świata dorosłych: wejścia zdenerwowanej, zapłakanej matki z papierosem w ręce (przypominająca znerwicowane matki z filmów o bogatych amerykańskich przedmieściach Magdalena Boczarska), fragmenty kłótni rodziców. Opowieść z bajki o królu i królewnie połączonych wielką miłością staje się okrutną historią o rozpadzie rodziny. Jan Rogaliński i Adam Tomaszewski w rolach Leona i Teosia (grają na zmianę z braćmi Wincentym i Feliksem Mateckimi) są naturalni, a jednocześnie świadomi sceny i publiczności. Obawa, że zostali wykorzystani przez dorosłych twórców, która towarzyszy każdej prezentacji z udziałem dzieci, pryska po pierwszych minutach. Reżyserką spektaklu jest specjalistka od pracy z dziećmi Dorota Kędzierzawska, autorka świetnych filmów „Wrony”, „Jestem” i „Jutro będzie lepiej”. Kluczowa scena zabójstwa dzieci jest poprowadzona bardzo delikatnie i przypomina zapadanie w wieczorny sen.

 

Kate Mulvany i Anne-Louise Sarks, Medea, reż. Dorota Kędzierzawska, Teatr Polonia w Warszawie

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj