Recenzja spektaklu: "Don Giovanni", reż. Michał Znaniecki

Don Guido
'Don Giovanni' skojarzony z Fellinim

Modne w tzw. operze reżyserskiej nakładanie akcji jednego dzieła na drugie to często ślepa uliczka. W Operze Krakowskiej Michał Znaniecki skojarzył „Don Giovanniego” z „Osiem i pół” Felliniego. Równie dobrze można by na arcydzieło Mozarta nałożyć każdą opowieść o mężczyźnie i wielu kobietach.

Główny bohater jako postać wypalona, jak filmowy Guido, to już było nieraz, pod Donnę Elwirę da się podłożyć żonę Guida, ale reszta postaci nie ma nic wspólnego z bohaterami filmu. Zważywszy jeszcze na postać Don Ottavia jako transwestyty, chwiejące się dekoracje (podobnie jak staruszkowie o kulach co jakiś czas przemierzający scenę) i wiele innych nonsensów, trzeba stwierdzić, że trudno znaleźć w tym spektaklu, bezsensownym nawet dla znających film Felliniego, jakiś atut. Mogą nim być śpiewacy, choć reżyser utrudnia im pracę, jak może (każąc np. Zerlinie wymawiać z amerykańskim akcentem).

Na premierze i kilku pierwszych spektaklach słuchało się przede wszystkim znakomitego Mariusza Kwietnia w roli tytułowej. Katarzynie Oleś-Blacha (Donna Anna) zmiana charakteru postaci przeszkodziła w ukazaniu walorów wokalnych roli, podobnie Agnieszce Cząstce (Zerlina) czy Rafałowi Bartmińskiemu (Don Ottavio).

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj