Recenzja wystawy: „Zwierciadło Bergmana”
Lepsze jest milczenie
Pod koniec lipca minęło dziesięć lat od śmierci Ingmara Bergmana. To dobry moment do zastanowienia się nad wkładem autora „Persony” w światowe dziedzictwo kultury, a także nad polską recepcją jego dzieł.
Muzeum Kinematografii w Łodzi/materiały prasowe

Pod koniec lipca minęło dziesięć lat od śmierci Ingmara Bergmana. To dobry moment do zastanowienia się nad wkładem autora „Persony” w światowe dziedzictwo kultury, a także nad polską recepcją jego dzieł. Dominującym wątkiem łódzkiej ekspozycji przygotowanej dzięki niestrudzonej energii prof. Tadeusza Szczepańskiego, tłumacza oraz popularyzatora twórczości geniusza z Fårö, jest ewolucja warsztatowa bergmanowskiego kina dyskretnie wprowadzająca w wewnętrzy świat tajemnicy, chaosu, destrukcyjnej samoświadomości mistrza, w której może odnaleźć się każdy. Zmianę poetyk w poszczególnych dekadach, obejmującą pół wieku aktywności reżysera, dokumentują m.in. nieznane fotosy z planów, silnie podkreślające autotematyzm jego filmów.

Zwierciadło Bergmana, Muzeum Kinematografii w Łodzi, do 22 października

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną