Dwulatek uratowany z głębokiej hipotermii. Cud?
Lekarze wyprowadzający dwuletniego Adasia z głębokiej hipotermii mówią o cudzie, dzięki któremu udało się przywrócić go do życia. To przejaw skromności, bo chłopiec zawdzięcza ratunek właśnie im.
Guillaume Brialon/Flickr CC by 2.0

A tak naprawdę złożyło się na to kilka czynników, o których nie mamy wielu okazji wspominać w Polsce. Przede wszystkim policjant, który znalazł chłopca, natychmiast przystąpił do resuscytacji, czyli zadbał o to, by przywrócić dziecku jak najszybciej krążenie i oddech. Wiedział, jak to robić, nie czekał na przyjazd pogotowia, bo nie bał się wykorzystać swej wiedzy w praktyce. To pierwsza rzadkość w tym kraju.

Po drugie, nieprzytomny pacjent został przetransportowany bez zbędnej zwłoki tam, gdzie należy – nie jeżdżono z nim bez sensu po kilku szpitalach, nie szukano miejsca. Gdy trafił do Prokocimia – szpitala przygotowanego do ratowania dzieci w stanach skrajnych – zespół lekarzy i pielęgniarek od razu wiedział, co robić.

Wypracowany standard zadziałał perfekcyjnie. Na miejscu byli ludzie i sprawny sprzęt. Na tym polegało Adasia i jego rodziców szczęście (cud właśnie?), że każdy element tej układanki zadziałał jak należy. Organizacja i kompetencje mogły wspomóc organizm zamarzniętego dziecka, bo trzeba też wspomnieć o tym, że chłopiec był zdrowy, rozwijał się prawidłowo, co na pewno przyczyniło się do tego, że wyszedł z tej opresji cało.

Może jeszcze za wcześnie na te fanfary? Bardzo mi się podoba trzeźwe spojrzenie prof. Janusza Skalskiego, który bez przerwy relacjonuje w mediach stan swojego najważniejszego obecnie pacjenta – cierpliwie tłumaczy dziennikarzom każdą godzinę leczenia, ale studzi głowy, mówiąc, jak bardzo trzeba być precyzyjnym w prognozowaniu przyszłości. Tej bliższej i dalszej.

W odróżnieniu od wielu lekarzy, którzy pojawiają się w telewizji, prof. Skalski ma wielki szacunek do mediów. Odpowiada cierpliwie na każde pytanie, ale przy tym myśli – nie przekracza w najmniejszym stopniu etyki, wie, ile może powiedzieć, by nie zranić uczuć rodziny, a jednocześnie zadowolić ciekawość opinii publicznej. To duża umiejętność i za to dla profesora wielkie brawa!

Cuda w medycynie muszą się zdarzać. Bez nich nie moglibyśmy uwierzyć w to, że odnosimy sukcesy w kuracjach najtrudniejszych chorób. Ale czy tego rodzaju cuda byłyby możliwe, gdyby lekarze nie mieli w swoim orężu doskonałej aparatury i nowoczesnych leków? Adasia uratowało wielu ludzi, za co pewnie będzie im wdzięczny, gdy rodzice opowiedzą mu o ich poświęceniu. Ale bez wyrafinowanych urządzeń i przestrzeganych w szpitalu procedur nawet tak oddana walka może nie miałaby happy endu.

Czytaj także

Aktualności, komentarze

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj