Archiwum Polityki

... i że cię nie opuszczę aż do separacji

W przedostatnią sobotę listopada Piotr Guział, warszawski radny z listy SLD, stanął na progu kościoła wraz ze swą narzeczoną Martą Paulą Budaszewską, by zawrzeć pierwszy w Polsce ślub konkordatowy. Zniesienie obowiązku oddzielnego ślubowania przed kapłanem i urzędnikiem stanu cywilnego stało się faktem - to oczywiste następstwo ratyfikacji konkordatu. Wkrótce najprawdopodobniej większość sejmowa przegłosuje zaprojektowaną przez Ministerstwo Sprawiedliwości nowelę do prawa rodzinnego, wprowadzając instytucję separacji, rozumianej jako rodzaj rozwodu bez możliwości powtórnego ożenku. Czy zmiany prawne wychodzą naprzeciw, czy też stają na drodze przeobrażeniom ostatnich lat w polskiej obyczajowości? Innymi słowy: jak się Polak dzisiaj żeni i jak (ewentualnie) rozstaje? Jak załatwia najważniejsze w swoim życiu sprawy, bo - niezbicie wynika to z wszelkich badań socjologicznych - małżeństwo i rodzina są sensem życia, celem, wartością i źródłem radości dla większości rodaków.

Polak i Polka lat dziewięćdziesiątych wstępują w związek małżeński wciąż chętnie, młodo i - przynajmniej za pierwszym razem - z pompą. Tabele statystyczne kuszą co prawda do tezy, że coraz mniej chętnie i nieco starzej. Bo gdy w 1980 r. na każdy tysiąc mieszkańców przypadało osiem zawartych w ciągu roku małżeństw, dwa lata temu - już tylko pięć-sześć. Nietrudno jednak zauważyć, że na początku lat 80. w wieku ślubnym znajdował się szczyt wyżu demograficznego (ówcześni 25-latkowie urodzili się w 1955r.

Polityka 49.1998 (2170) z dnia 05.12.1998; Raport; s. 3