Władysław Bartoszewski był wówczas młodzieńcem dwudziestoparoletnim, miał już za sobą obóz koncentracyjny. Urodził się 19 lutego 1922 r. w Warszawie. We wrześniu 1940 r. został zatrzymany w masowej obławie, więzień obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (numer obozowy 4427). Z obozu zwolniony w kwietniu 1941 r. dzięki działaniom PCK.
Włączył się w działalność Frontu Odrodzenia Polski – konspiracyjnej katolickiej organizacji społeczno-wychowawczej i charytatywnej, kierowanej przez Zofię Kossak-Szczucką, i z ramienia FOP w działalność Tymczasowego Komitetu Pomocy Żydom Żegota (potem Rada Pomocy Żydom Żegota przy Delegacie Rządu RP na Kraj). Współorganizował pomoc dla uczestników powstania w getcie warszawskim w kwietniu 1943 r.
W sierpniu 1942 r. został żołnierzem Armii Krajowej. Pracował jako referent w Podwydziale „P” Wydziału Informacji Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK pod pseudonimem Teofil. W listopadzie 1942 r. został zastępcą kierownika Komórki Więziennej Wydziału Bezpieczeństwa Departamentu Spraw Wewnętrznych Delegatury Rządu na Kraj.
Tego okresu dotyczy drukowana opowieść.
Potem Bartoszewski brał udział w Powstaniu Warszawskim, następnie pracował w pionie informacyjno-propagandowym organizacji Nie (od niepodległość; specjalna struktura AK, powołana na wypadek zajęcia terytorium Polski przez Armię Czerwoną i polskich komunistów). Po wojnie związał się z PSL i redakcją „Gazety Ludowej”. Dwukrotnie aresztowany pod fałszywym zarzutem szpiegostwa, został skazany na 8 lat więzienia. Ze względu na zły stan zdrowia zwolniony na roczną przerwę w odbywaniu kary, potem orzeczeniem Najwyższego Sądu Wojskowego uznany za niesłusznie skazanego.
Powrócił do działalności publicystycznej, wykładał historię, rozpoczął współpracę z Radiem Wolna Europa, a w latach 70.