Szlachetne konwencje
Gdy już zdamy sobie sprawę ze skali problemów ekologicznych, z jakimi mierzy się ludzkość, łatwo o utopijną myśl, że naszym obecnym i przyszłym tarapatom mógłby zaradzić jakiś rozumny rząd światowy.
Konferencje klimatyczne ONZ (tzw. COP - Conferences of the Parties) to globalne szczyty, podczas których negocjuje się zakres działań dotyczących polityki klimatycznej.
EPA/PAP

Konferencje klimatyczne ONZ (tzw. COP - Conferences of the Parties) to globalne szczyty, podczas których negocjuje się zakres działań dotyczących polityki klimatycznej.

Wbrew zwolennikom niektórych teorii spiskowych, światowego rządu nie ma i nieszybko powstanie. Działa za to jego namiastka – Organizacja Narodów Zjednoczonych, klub zrzeszający niemal wszystkie państwa świata. Choć największym ograniczeniem w działalności Organizacji jest równość jej członków, co sprawia, że bardzo trudno cokolwiek i na kimkolwiek wymuszać, to jednak państwa w ramach systemu ONZ starają się wspólnie rozwiązywać najważniejsze problemy globalne (przynajmniej wypełnianie takiej misji deklarują).

Do ich listy kwestie związane z ochroną środowiska zaczęto dopisywać stosunkowo późno, w latach 60., a dostrzeżono je po coraz częstszych katastrofach przemysłowych i kryzysach energetycznych. Wrażenie, że środowisko jest w kryzysie, potęgowały m.in. bolesne doświadczenia dekolonizacji, w tym towarzyszące jej konflikty, eksplozja demograficzna, głód, ubóstwo czy nieuporządkowana urbanizacja. Wszystko to działo się też w atmosferze zagrożenia zimną wojną i w dobie narodzin tak dobrze znanych nam ruchów ekologicznych.

Pierwszą ogólnoświatową konferencję poświęconą wyłącznie środowisku naturalnemu ONZ zwołała w Sztokholmie w 1972 r., kiedy utworzono UNEP, Program Środowiskowy Narodów Zjednoczonych, instytucję koordynującą działalność ONZ w dziedzinie ochrony środowiska. To właśnie UNEP, razem ze Światową Organizacją Meteorologiczną, powołał IPCC, Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu, oceniający wpływ człowieka na globalne ocieplenie.

20 lat po spotkaniu sztokholmskim w Rio de Janerio odbył się tzw. Szczyt Ziemi, podczas którego rozpoczęto podpisywanie dwóch konwencji ONZ (czyli wielostronnych umów międzynarodowych) – w sprawie zmian klimatu i o różnorodności biologicznej. Obie nie nakładały na strony żadnych ograniczeń czy obowiązków, państwa brały na siebie rozmaite zobowiązania, podpisując dodatkowe protokoły podczas dorocznych konferencji stron, czyli COP. W przypadku konwencji klimatycznej najbardziej znany i najistotniejszy jest protokół z Kioto z 1997 r. Podobne znaczenie dla wysiłków zmierzających do powstrzymania przyspieszonego wymierania gatunków ma przyjęty w 2010 r. protokół z Nagoi, który określa zasady korzystania z zasobów genetycznych.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Artykuł pochodzi z premierowego Niezbędnika Współczesnego

Pełne wersje artykułów z najnowszego Niezbędnika Współczesnego dostępne są dla abonentów Polityki Cyfrowej.

kup dostęp

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj