Pomocnik Historyczny

Kirkut

Walter J. Pilsak / PantherMedia

Kirkut to nazwa używana najczęściej na określenie cmentarza żydowskiego (hebr. bejt-olam, bejt-kwarot, bejt-almin; jid. bejsojlem). Zgodnie z tradycją jest miejscem nienaruszalnym, a zarazem nieczystym (dla kapłanów). Dlatego według przepisów talmudycznych powinien znajdować się co najmniej 50 łokci (ok. 25 m) od najbliższej zabudowy. W praktyce sytuowano go poza murami miejskimi. Dawniej oddzielne kwatery zakładano dla kobiet, mężczyzn i dzieci, przy czym panny chowano oddzielnie od mężatek, złoczyńców separowano od pobożnych, samobójców grzebano pod ogrodzeniem, a odszczepieńców od wiary – za nim.

Pomocnik Historyczny „Historia Żydów polskich” (100070) z dnia 01.04.2013; Polin; s. 34