Pomocnik Historyczny

Ikony pod kopułami

Sztuka bizantyńska

(1)Klasztor Myrelajon w Stambule (Konstantynopolu), X w. (1)Klasztor Myrelajon w Stambule (Konstantynopolu), X w. Getty Images
Sztuka bizantyńska jest uznawana za ostoję tradycjonalizmu. Bliższe wniknięcie w jej dzieje skłania do rewizji tego poglądu – nie była tak zastygła, jak się wydaje.
(2)Ikona Chrystusa Pantokratora z synajskiego klasztoru św. Katarzyny, VI w.Alamy (2)Ikona Chrystusa Pantokratora z synajskiego klasztoru św. Katarzyny, VI w.

Standaryzacja. Niezależnie od tego, jak definiowana – jako należąca wyłącznie do odległej przeszłości, tworzona w historyczno-geograficznych ramach cesarstwa bizantyńskiego bądź też jako związana z Kościołem wschodnim, a przez to znacznie wykraczająca poza granice samego Bizancjum i kontynuowana po czasy nam współczesne – sztuka bizantyńska jest powszechnie kojarzona z niezmiennym trwaniem raz wypracowanych rozwiązań. W zakresie architektury sakralnej jej znakiem rozpoznawczym jest kościół centralno-kopułowy (il.

Pomocnik Historyczny „Dzieje Bizancjum” (100145) z dnia 11.03.2019; Bizancjum cz. II; s. 75
Oryginalny tytuł tekstu: "Ikony pod kopułami"