Ponury mizantrop. Nie wygrałby dziś pewnie wyborów prezydenckich. Także dlatego, że mało która partia odważyłaby się wystawić kandydata o jego przymiotach.
Słabo przemawiał i prawdopodobnie miał nieprzyjemnie wysoki głos. Łysiał i nie przywiązywał wagi do ubioru. Był introwertykiem, nie lubił tłumów i nigdy nie prowadził żadnej kampanii. Nie szukał przyjaciół. Tłumił emocje i do bliźnich odnosił się z wyraźnym dystansem. Pisano o nim, że ma serce z kamienia bądź lodu. W dzienniku pod datą 4 czerwca 1819 r. zanotował: „Jestem człowiekiem powściągliwym, zimnym, surowym i odpychającym. Moi przeciwnicy polityczni mówią, że jestem ponurym mizantropem, a moi wrogowie osobiści – nietowarzyskim dzikusem. Mając świadomość faktycznej wady mojego charakteru, nie mam potrzeby, by to naprawiać”.
Waszyngtońska plotka głosiła, że w łazience we wschodnim skrzydle Białego Domu trzymał przez kilka miesięcy aligatora, prezent od bohatera rewolucji amerykańskiej i francuskiej, markiza Marie Josepha de La Fayette’a. Adams miał wysyłać do łazienki nielubianych gości, by z satysfakcją obserwować ich przerażenie po spotkaniu z zębiastym zwierzakiem.
Mówił płynnie w kilku językach, m.in. po niemiecku, i jeden z jego synów namawiał go do kontaktów z licznymi na Wschodnim Wybrzeżu niemieckimi imigrantami. Adams nie chciał o tym słyszeć. Odpowiedział, że gdyby to zrobił, musiałby spotykać się także z przedstawicielami innych społeczności albo – co gorsza – uczestniczyć w wystawach bydła, czyli podjąć aktywność niegodną prezydentów. Wzorem Adamsa był nie tyle ojciec, drugi prezydent młodej republiki, ile przede wszystkim George Washington – też oschły i traktujący wszystkich z dużym dystansem. Adams chciał, by także jemu proponowano stanowiska i tak jak Washingtona pytano o radę oraz traktowano jak autorytet.