Narodziny złotego

Pieniądz wolności
Polski złoty zrodził się w bólach 90 lat temu. Niewiele brakowało, by nasza waluta nazywała się inaczej.
Najwyższy nominał marki polskiej z 1924 r. (nie zdążył wejść do obiegu).
NBP

Najwyższy nominał marki polskiej z 1924 r. (nie zdążył wejść do obiegu).

Po mszy w katedrze św. Jana celebrowanej przez ks. kardynała Aleksandra Kakowskiego kawalkada aut i powozów z przedstawicielami najwyższych władz oraz sfer przemysłu i handlu przejechała na Bielańską pod gmach byłej już Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej. Premier Władysław Grabski w bankowej sali wygłosił mowę i odsłonił tablicę z napisem: „Państwo Polskie powołało do życia w 1924 roku Bank Polski jako ostoję ładu pieniężnego w kraju (...) i wyraża wdzięczność tym licznym obywatelom, którzy nie szczędzili ofiar na skarb narodowy”.

Po paru dalszych przemowach chór urzędników odśpiewał kantatę: „Czas do pracy czas. Polska wzywa nas”. A o godz. 10 ze skarbca przywieziono złote w banknotach i otwarto kasę nr 1. Jako pierwsza, 90 mln marek polskich na 50 złotych, wymieniła Jadwiga Karpińska, żona prezesa Banku Polskiego, a potem inne osoby z publiczności przybyłej na uroczystość otwarcia BP i wprowadzenia do obiegu złotego.

Działo się to 28 kwietnia 1924 r. Uroczyście rozpoczęta akcja wymiany polskich marek – z okupacyjnym jeszcze rodowodem – na nową walutę w proporcji 1 800 000 : 1 była zwieńczeniem kilkuletnich wysiłków.

Po odzyskaniu niepodległości w obiegu były waluty państw zaborczych (ruble carskie, marki niemieckie i korony austro-węgierskie) oraz waluty emitowane podczas wojny: marki polskie, wschodnie ruble, ukraińskie griwny i karbowańce, a także ogromne ilości lokalnego pieniądza zastępczego.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj