Spartanin na surowo
Twardy, oszczędny w słowach, waleczny i bezwzględnie posłuszny – takie cechy miał mieć każdy Spartanin.
Pomnik Leonidasa, najsłynniejszego ze spartańskich królów.
Guillaume Cattiaux/Flickr CC by SA

Pomnik Leonidasa, najsłynniejszego ze spartańskich królów.

Mity narosłe wokół Sparty warto dziś przewietrzyć, choćby z okazji głośnego filmu „300”, który je powiela.

Spartanie nie zadbali rzetelnie o swoją historię. Co więcej, gdy ich kraj był już tylko cieniem dawnej potęgi, dla uzyskania korzyści politycznych świadomie budowali swój mit. Ze spartańskiej literatury zachowała się jedynie państwowotwórcza poezja Tyrteusza i pieśni chóralne innego poety spartańskiego – Alkmana. Tyrteusz zachęcał Spartan w swych elegiach do męstwa w imię obowiązku obywatelskiego (przez co przyjęło się tyrtejską nazywać poezję patriotyczną), trudno jednak na podstawie poezji budować wizję całego państwa.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną