Muzyka

Madnessowe granie

Recenzja płyty: Madness, „Can’t Touch Us Now”

materiały prasowe
Solidna porcja pełnego uroku i londyńskiego wdzięku madnessowego grania.

Założona w Londynie grupa Madness właśnie obchodzi 40-lecie. Szczyt popularności osiągnęli w połowie lat 80. XX w., ale nie bacząc na następujące po sobie mody muzyczne, trwali i nagrywali, wierni własnej wizji muzyki rozrywkowej. A ta zawsze obejmowała umiejętne łączenie melodyjnego popu, ska i soulu ze zdarzającym się tu i ówdzie ukłonem w stronę jazzu. Wszystko to okraszone dużą dawką humoru i dystansu do siebie. Taką właśnie muzykę znajdziemy na najnowszej płycie zespołu, „Can’t Touch Us Now”. Jest i kołyszący rytmem reggae „Grand Slam”, jest potencjalnie przebojowy, bardzo brytyjski „Mr. Apples”, jest wreszcie urocze, melodyjne „(Don’t Let Them) Catch You Crying”. Jest też, niestety, kilka tzw. fillerów, czyli „wypełniaczy”, piosenek, które umykają z pamięci zaraz po wysłuchaniu. Szkoda, bo obniżają nieco ocenę całości. Ale „Can’t Touch Us Now” to i tak solidna porcja pełnego uroku i londyńskiego wdzięku madnessowego grania.

Madness, Can’t Touch Us Now, UMC

Ocena: 3,5/6

Polityka 48.2016 (3087) z dnia 22.11.2016; Afisz. Premiery; s. 79
Oryginalny tytuł tekstu: "Madnessowe granie"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Fotoreportaże

Urok małych liczb. Najlepsze polskie apartamentowce

Zamiast balkonów na długość stopy i niedoświetlonych parapetów są szerokie tarasy i wielkie okna, zamiast anonimowości – przestrzenie, które sprzyjają spotkaniom z sąsiadami. Najlepsze polskie apartamentowce mają mało mieszkań, wyjątkową architekturę i położenie. Niestety, kameralne wciąż znaczy rzadkie i ekskluzywne.

Marta Polny
28.09.2021
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną