Mamy nowy sezon serialu pt. „Zabiegi Donalda Trumpa o pokój w Ukrainie”, który coraz bardziej przeradza się w farsę. W dodatku nudną, bo poszczególne epizody się powtarzają.
Kiedy okazało się, że Amerykanie są skłonni sprzedać (przekazać) Ukrainie pociski skrzydlate Tomahawk, Władimirowi Putinowi pozostało już tylko jedno, żeby to zablokować: znów zamarkować rozmowy pokojowe.
Nie ma żadnej gwarancji, że zapowiedziany przez prezydenta USA szczyt bilateralny w Budapeszcie z udziałem Władimira Putina przyniesie przełom w wojnie. Pokazuje to jednak po raz kolejny, że Bruksela straciła jakąkolwiek podmiotowość.
Od niemal stu lat pojawiają się głosy o zmierzchu czołgów, również dziś, w czasie wojny w Ukrainie. Ale czołgi okazują się odporne i wytrzymałe nie tylko na polu walki, ale również w generalskich gabinetach. Czy słusznie?
Chiny mają dokładnie ten sam cel, co Rosja – zbudować świat wielobiegunowy. Mają też dokładnie tego samego wroga – państwa zachodnie.
NATO nie zamierza publicznie rozstrzygać, czy wrześniowe wtargnięcie rosyjskich dronów nad Polskę było zamierzone przez Moskwę. UE i Sojusz muszą się też dotrzeć w sprawie budowy „muru dronowego”, który Bruksela chce sfinalizować w 2027 r.
Donald Trump ogłosił, że szczyt w Szarm el-Szejk jest początkiem „pokoju na Bliskim Wschodzie”, ale trudno to traktować inaczej niż jak propagandowy spin wyolbrzymiający realne osiągnięcia do niespotykanych rozmiarów.
Donald Trump zaczyna „fazę drugą”; wojsko u władzy w Madagaskarze; Grzegorz Braun triumfuje w sondażach; nie żyje D’Angelo; „Polityka” na TikToku.
Rosja dochodzi do ściany, Ukraińcy stawiają opór. Nacisk na zachodnie społeczeństwa też chwilowo nie przynosi rezultatów. A jeśli Rosji nie będzie już stać na prowadzenie wojny?
Rozejm zapanował w Strefie Gazy. Na jak długo?
Postać Maríi Coriny Machado i Pokojowa Nagroda Nobla dla niej ważą inaczej pod różnymi szerokościami geograficznymi.
Wkrótce za kratki ma trafić były prezydent Nicolas Sarkozy. Czy Francja stała się już sędziokracją, czy właśnie dorasta do swojej dewizy o równości wszystkich obywateli?
Jak zwykle przed zimą Rosjanie podjęli intensywne ataki na infrastrukturę energetyczną. Ich celem jest złamanie ukraińskiej ludności cywilnej, aby nie chciała dłużej stawiać oporu.
Czechy pod rządami Andreja Babiša dołączą do protrumpowskiej międzynarodówki. Polski rząd stracił właśnie ostatniego sojusznika w Grupie Wyszehradzkiej.
Izraelczycy witają zakładników, Trump ogłasza „koniec wojny”. Łzy radości mieszają się dziś z goryczą – wracają nie tylko żywi, ale i ciała zabitych.
Koniec wojny w Strefie Gazy ma otworzyć drzwi „do palestyńskiego samostanowienia i państwowości”. Palestyńczycy coraz słabiej ją widzą i coraz mniej w nią wierzą.
Obecny sposób prowadzenia wojny na poziomie operacyjnym i strategicznym nie wiedzie Rosji do celu, a przynajmniej nie w najbliższym czasie. Czy Putin ma rozwiązania alternatywne?
Chińczycy – i władze polityczne, i przedsiębiorcy – są żywotnie zainteresowani udrożnieniem Północy. Z perspektywy Pekinu plusem tej trasy jest m.in. brak uciążliwości związanych z kaprysami geopolityki.
W Pekinie rządzą inżynierowie, a w Waszyngtonie prawnicy. Tak tłumaczy przewagę modelu chińskiego nad amerykańskim Dan Wang w książce, która stała się właśnie globalnym bestsellerem.
W jaki sposób wojna na lądzie przybliża Rosjan do osiągnięcia założonych celów? Czy mogą działać inaczej? Jest alternatywa.
Że chór otumanionych fanów i posłusznych potakiewiczów z MAGA od dawna gardłował, że Trump powinien dostać Nobla, to nic zaskakującego. Dziwniejsze jest i smutne, że do chóru przyłączyło się paru europejskich przywódców.
WHO wydawała się instytucją o niepodważalnym autorytecie. Jednak wybór Margaret Chan na stanowisko dyrektor generalnej w 2006 r. zapoczątkował dekadę, którą badacze określają dziś mianem „epoki chińskiej lojalności”.
Rosjanie chcą się wycofać z porozumienia o „zarządzaniu plutonem i jego utylizacją”. To znaczy grożą tym. Z dawnych traktatów rozbrojeniowych niewiele już zostało.
Nie wierzę, że po oddaniu zakładników, którzy są ostatnią kartą przetargową Hamasu, Izrael nie spróbuje wznowić wojny. Chyba dlatego nie świętowaliśmy zawieszenia broni – mówi palestyński reżyser Mohammed Alatar.
Nie Donald Trump ani Julia Nawalna, nie organizacje humanitarne i nie działacze na rzecz praw człowieka. Nobla otrzymuje kobieta, która rzuciła wyzwanie jednej z najostrzejszych dyktatur świata.
W 2025 r. Pokojową Nagrodę Nobla otrzymała María Corina Machado: wenezuelska polityczka, liderka obozu demokratycznego i opozycji wobec rządów Nicolása Maduro.
W „Zeszytach naukowych” Akademii Sztuki Wojennej w Rembertowie opublikowano artykuł „Analityczny model oceny hybrydowości współczesnych konfliktów”. Sam tytuł jest fascynujący, jest w nim zawarte to, o czym pisaliśmy wczoraj.
Trump ogłosił „zakończenie wojny” w Gazie; dziś pokojowy Nobel; Waldemar Żurek ogłosił plany naprawy sądownictwa; Gwardia Narodowa USA wysłana do Chicago; Iga Świątek zawalczy o półfinał.
Izraelczycy i Palestyńczycy cieszą się z efektów rozmów w Szarm el-Szejk, ale pytają, czy to już naprawdę koniec wojny.
Według amerykańskiego prezydenta „cały świat zjednoczył się wokół porozumienia dotyczącego Strefy Gazy” i jest ono „dobre dla Izraela, dla krajów arabskich, muzułmańskich oraz dla USA”.
Niemal wszyscy uważają działania poniżej progu wojny za „wojnę hybrydową”. To prawda, ale niecała. Żeby zrozumieć, o co chodzi, trzeba zajrzeć do piekła. Bo to, co z tej wiedzy wynika, jest przerażające.
Już kiedyś rzecznik prasowy prezydenta Rosji Dmitrij Pieskow powiedział w wywiadzie dla kanału telewizyjnego ANT1, że Moskwa nie planuje inwazji na terytorium Ukrainy. Było to 11 grudnia 2021 r.
Receptą na sukces, większy niż przewidywały sondaże, okazała się starannie przygotowana kampania.
Plan Donalda Trumpa na Bliskim Wschodzie: wymiana zakładników Hamasu na więźniów i kontrowersyjna „Rada Pokoju”.
Afganistan pod rządami talibów szybko biednieje; 85 proc. ludności żyje za mniej niż dolara dziennie.
Donald Trump obciął fundusze na programy społeczne, Demokraci w Kongresie zablokowali budżet.
Wydaje się, że wojna wreszcie dobiega końca, ale w Re’im, miejscu jednej z największych masakr 7 października, trudno w to uwierzyć. Trwa święto Sukkot, ale widać głównie łzy.
Druga rocznica napaści Hamasu na Izrael; Polacy z Flotylli Sumud opuścili Izrael; Francja pogrąża się w kryzysie politycznym; rozpoczął się Tydzień Noblowski; a kończy I etap przesłuchań XIX Konkursu Chopinowskiego.
Izrael deportował większość z ponad 450 uczestników Globalnej Flotylli Sumud, którzy skarżą się teraz na warunki, w jakich byli przetrzymywani. Szczególnie brutalnie miała być traktowana Greta Thunberg: „Widziałem, jak ciągnęli ją za włosy, bili, zmuszali do całowania izraelskiej flagi”.
Są realne obawy, że w razie wojny Rosja wykorzysta swoje systemy antysatelitarne do poważnego zredukowania jakościowej przewagi militarnej Zachodu.
W całym kraju trudno znaleźć nawet jednego polityka, któremu ufałaby choćby minimalna większość. Od braku rządu Francja nie upadnie, ale nie będzie ani porządku, ani spokoju, ani – co najgorsze – wsparcia z jej strony w naszej zagrożonej Europie.
Mijają dwa lata od ataku Hamasu na Izrael. Bez względu na przyszłość planu Trumpa Netanjahu jest gotów kontynuować wojnę w Strefie Gazy, nie oglądając się na koszty, a nawet ocierając o śmieszność.
W niedzielę 500 dronów zaatakowało Ukrainę, również w pobliżu granicy z Polską. W Europie obserwujemy coraz więcej incydentów w toczącej się wojnie hybrydowej, a towarzyszy im rosyjska nawałnica propagandowa.
Nigdy od czasu II wojny światowej sytuacja międzynarodowa nie była tak groźna dla naszego kraju. Rosyjski walec ruszył na zachód i choć na razie miażdży Ukrainę, to nasza kolej też nadejdzie. Uda nam się powstrzymać Rosjan, zanim staną u naszych granic?
Triumf partii ANO był łatwy do przewidzenia, ale w żaden sposób nie umniejsza to skali spustoszenia, jakie może wywołać w europejskiej polityce. Populiści po raz kolejny pokazali, że ich polityczna śmierć jest jedynie złudzeniem.
Zawieszenie broni byłoby pierwszym krokiem do zakończenia krwawego konfliktu zgodnie z 20-punktowym planem pokojowym ogłoszonym przez Donalda Trumpa. Do trwałego pokoju jeszcze daleko.
Zatrzymanie Wołodymyra Z. na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania wzbudza wiele kontrowersji. W Niemczech grozi mu wysoka kara, tymczasem czyn mu przypisywany był ze wszech miar korzystny dla całej Europy.
Czechy zbliżą się teraz na pewno do Węgier Viktora Orbána i Słowacji Roberta Fico. Ale nie oznacza to, że Andrej Babiš stanie się sojusznikiem Władimira Putina.
Chorwacki muzyk Marko „Thompson” Perković zorganizował największy koncert w historii ludzkości. I choć wciąż chce ją dzielić na „swoich” i „obcych”, to ważniejsza jest wpadająca w ucho piosenka.
Jeśli chcesz dłużej utrzymać uwagę prezydenta USA, zagraj z nim w golfa. To nowa fundamentalna zasada polityki międzynarodowej w czasach Donalda Trumpa.