Podczas wojny iracko-irańskiej (1980 r.), korzystając z poparcia Teheranu, zbuntowali się po raz kolejny. W akcjach odwetowych przeprowadzonych przez siły zbrojne Saddama Husajna zginęło ponad 100 tys. kurdyjskich cywilów. Mieszkańców tysięcy wiosek zrównanych z ziemią przesiedlono na południe kraju. Kulminacją akcji pacyfikacyjnej był atak gazowy na kurdyjskie miasto Halabdża. Bomby z bronią chemiczną zabiły wówczas ponad 5 tys. osób.
Pierwsza wojna w Zatoce Perskiej zainspirowała kolejne kurdyjskie powstanie, które upadło w marcu 1991 r. Gdy ponad milion kurdyjskich uchodźców pojawiło się na granicach Turcji i Iranu, siły międzynarodowej koalicji ustanowiły w północnym Iraku strefę bezpieczeństwa, zakazując irackim samolotom latania na północ od 36 równoleżnika. W odpowiedzi iracki rząd przestał wypłacać pensje kurdyjskim urzędnikom, wprowadzając jednocześnie embargo na żywność i paliwo w północnej części kraju. Kurdowie przeprowadzili więc własne wybory, ogłaszając w 1992 r. powstanie autonomicznego Kurdyjskiego Rządu Regionalnego (KRG).